Chapelier Fou

Chapelier Fou liet ons in 2020 achter met zijn diptiek Méridiens et Parallèles, waarin echte en denkbeeldige plaatsen werden verkend. Zeven jaar later behandelt hij met Quartz, zijn nieuwe album, de kwestie van de Tijd, van haar oorsprong en van haar meting.

Net als de maatstaf voor de tijdmeting, die door de eeuwen heen is geëvolueerd van de rotatie van de Aarde naar de omloop om de Zon, en vervolgens naar de trilling van het kwartskristal of van het cesiumatoom, wil dit album, bestaande uit negen tracks die als een continuüm op elkaar volgen, onze relatie met de tijd belichten via de prisma's van het oneindig grote en het oneindig kleine.

Want de tijd is weliswaar niet strikt genomen de stof van de muziek, maar ze is wel zoals de ruimte die haar laat bestaan. Van timbre tot ritme, van ritme tot vorm, van vorm tot plaat: de tijd is de ambachtsman van de muzikale opbouw.

Aan het begin staat de trilling, de oscillatie, die in alles aanwezig is, van de monumentale hemellichamen tot het elementaire foton. Hoe kan men dan geen verwantschap zien tussen de golfaard van het geluid en die van het licht?

Daarom zijn licht en kleur zo aanwezig in deze composities, tot in de titels van de nummers toe: na een Ex Nihilo dat, vertrekkend uit het niets, stap voor stap een machine opbouwt die aanzwelt tot ze ontspoort, probeert Gasoline Rainbow een regenboog in brand te steken, biedt Pink Noise een vrolijke reis door de natuurkunde van het geluid, wisselt Iris van tint zonder waarschuwing, terwijl Eigengrau (de naam voor de kleur die we zien wanneer we onze ogen sluiten) ons uitnodigt om in ons eigen binnenste te kijken in een lang epos van bijna 8 minuten.

In Memoriam, een kort stuk van schijnbare eenvoud, ontvouwt een melodie tussen optimisme en nostalgie, waarna het duikt in de oneindig grote ruimte van Sinus Orbis.