Lila-May

Gepresenteerd door Gérard Drouot Productions Hors du temps, en helemaal erin… Dit is de stralende paradox van dit eerste mini-album van Lila-May.

De scholiere, geboren in departement 95, verhuisde met haar gezin naar de omgeving van Angers, waar ze naar school gaat wanneer ze geen pakkende nummers opneemt. Enkele maanden geleden had ze al een eerste salvo gelost met het debuutnummer “Ain’t Going Anywhere”.

Een nummer dat TikTok inpalmde. Er zat een slim pianospel in, en die jeugdige stem, die in haar frasering toch al volwassen klonk, riep onvermijdelijk een vertrouwde Amy Winehouse op, maar dan in haar zonnige versie, toen het drama nog niet de overhand had op de verblindende glans van een zuivere ziel, getransfigureerd door de eeuwige kracht van de jazz. De zangeres is, dat moet nogmaals worden gezegd, minderjarig.

In dit gezin, waar muziek een gemeenschappelijke noemer is, zowel in de praktijk als in het luisteren, koestert Lila-May dan ook een bijzondere belangstelling voor jazz en de klassieke Amerikaanse musicals. Ze luistert weliswaar naar Billie Eilish, Sabrina Carpenter of Laufey, de cultzangeressen van haar generatie, maar ook naar Elvis Presley, Ray Charles of Frank Sinatra.

De ep “Out of Time” toont aan hoe ver ze is gekomen en hoe zelfverzekerd ze is geworden. Vijf nummers, waaronder de nu al populaire coverversie, aangevuld met nog een cover van “Dream A Little Dream Of Me”, uit 1931, in 1968 populair gemaakt in een folkversie door The Mamas & The Papas. Een standaardnummer dat hier wordt herwerkt in wat de essentie van Lila-May vormt: een ideaal evenwicht tussen de eeuwige adem van de jazz en het zelfvertrouwen van een millennial die zingt alsof Billie Holiday persoonlijk elke ochtend haar melk over haar cornflakes had geschonken, voordat ze in de schoolbus stapte.