Lila-May

Gepresenteerd door Gérard Drouot Productions Hors du temps, en helemaal erin… Dat is de stralende paradox van dit eerste minialbum van Lila-May.

De scholierster, geboren in het departement 95, verhuisde met haar gezin naar de omgeving van Angers, waar ze op de middelbare school zit wanneer ze geen pakkende nummers opneemt. Enkele maanden geleden had ze al een eerste salvo afgevuurd met het debuutnummer “Ain’t Going Anywhere”.

Een nummer dat Tik Tok om de vinger wond (de zangeres is minderjarig, dat mag niet vergeten worden). Er was een slimme piano, en die jeugdige stem, die in haar frasering toch al volwassen klonk, riep onvermijdelijk een vertrouwde Amy Winehouse op, maar dan in haar zonnige versie, toen het drama nog niet de overhand had op de verblinding van een zuivere ziel, getransfigureerd door de eeuwige kracht van de jazz.

In dit gezin, waar muziek een gemeenschappelijke noemer is, zowel in het maken als in het luisteren, koestert Lila-May dus een bijzondere belangstelling voor jazz en klassieke Amerikaanse musicals. Zij luistert weliswaar naar Billie Eilish, Sabrina Carpenter of Laufey, de cultzangeressen van haar generatie, maar ook naar Elvis Presley, Ray Charles of Frank Sinatra.

De ep “Out of Time” toont de afstand die is afgelegd en het gemak dat is verworven. Vijf nummers, waaronder de al populaire cover, aangevuld met nog een cover van “Dream A Little Dream Of Me”, uit 1931, in 1968 populair gemaakt in een folkversie door The Mamas & The Papas. Een standard die hier wordt herwerkt in wat de essentie van Lila-May vormt: een ideaal evenwicht tussen de eeuwige adem van de jazz en het zelfvertrouwen van een millennial die zingt alsof Billie Holiday zelf elke ochtend melk over haar cornflakes had gegoten, voordat ze in de schoolbus stapt.