A la Renverse

Op een middag in juli picknickt een koppel met hun zoon Raphaël, een jonge au-pair en de beste vriend van de vader, Vincent. Raphaël is vijf jaar oud en zoekt libellen. Maar hij struikelt en valt in de rivier. Vincent redt Raphaël. Terug op de oever houdt hij het kind in zijn armen, overvallen door een onbeschrijflijke emotie.

Onrust? De au-pair ziet het tafereel van een afstand gade en schrijft Vincent een perverse begeerte toe. Ze vertrouwt zich aan de ouders toe. Twijfel en angst leiden tot een proces, en daarna tot een buitenvervolgingstelling. Vincent vertrekt om zich in Rome te vestigen.

Vijfentwintig jaar later is Raphaël een erkend schilder die werkt rond het motief van water en onderdompeling. Een tentoonstelling brengt de twee mannen weer oog in oog. Drie dagen lang, terwijl geen van beiden ooit met een man intiem is geweest, hebben ze de liefde met elkaar bedreven. Dit is het verhaal dat Vincent toevertrouwde aan zijn psychoanalyste Anne Dufourmantelle, die er een hoofdstuk van maakte in haar boek En cas d’amour.

Op het toneel roepen de psychoanalyste en de rechter die het proces leidde de feiten opnieuw op en dwingen ons onze eigen oordelen in vraag te stellen. Het verhaal laat ons zo achter met onopgeloste, levende vragen en met duizelingwekkende momenten. Bewoond door wanden die nu eens transparant, dan weer ondoorzichtig zijn — tegelijk grenzen, filters en projectievlakken — laat de ruimte het heden en het verleden, het zichtbare en het onzichtbare naast elkaar bestaan. Al die jaren later: wat doet Raphaël bij Vincent? Eigent hij zich zijn verhaal opnieuw toe? Bevrijdt hij zich ervan? Als voorstander van een acteurstheater in dienst van helden en gevoelens die waardig zijn aan de Griekse mythologie, neemt Noëmie Ksicova ons mee naar een wereld waarin de personages gevangen zitten in krachtige passies die hen te boven gaan.