Ce qui reste. Lionel Sabatté

Lionel Sabatté neemt het hele Musée de la Chasse et de la Nature in beslag met een monografische tentoonstelling met schilderijen, tekeningen, beelden en wandtapijten, waarvan het merendeel nog nooit eerder getoond werd.

Een materie die de herinnering aan het levende draagt Stof, roest, wol, nagels, dode huid, cement: Lionel Sabatté werkt met materialen die zich aan de randen van het levende en het afval bevinden.

Onder zijn handen worden deze resten de plek van een voortdurende transformatie, waarbij de grenzen tussen het dierlijke, plantaardige en menselijke rijk vervagen.

In het hart van zijn werk brengt oxidatie, dat wil zeggen de reactie van ijzer en zuurstof, composities voort waarin roest en pigmenten de zichtbare sporen worden van een materie die voortdurend verandert.

Het blikveld opnieuw verwilderen Herten, wolven, wilde zwijnen, beren, honden, vogels: de meest emblematische figuren van het museum trekken door de tentoonstelling, maar nooit in hun verwachte vorm.

De hond wordt er weer wolf, de schapen veranderen in wilde wezens, de vogels worden landschappen. Tussen opbouw en ruïne, kracht en kwetsbaarheid stellen deze figuren verlies en verwering voor als noodzakelijkheden van het levende in plaats van als bedreigingen.

Een traject door het hele museum De tentoonstelling opent in de binnenplaats met Mort fertile, een monumentale bronzen beeldhouwwerk van een hert waarvan het gewei in de aarde zakt, het beeld van een verlies dat een belofte van wedergeboorte wordt.

Het traject loopt vervolgens door de tijdelijke tentoonstellingszaal en daarna door de zalen van de vaste opstelling.