La Jeanne de Delteil

De La Jeanne de Delteil Delteil veegt in één beweging de vraag naar het werkelijke bestaan van Jeanne d'Arc van tafel.

La Jeanne de Delteil Delteil veegt in één beweging de vraag naar het werkelijke bestaan van Jeanne d'Arc van tafel. Het vervult ons met één zekerheid: zij leeft. Zij staat voor ons. Hier is zij, “de schone dochter der overwinningen”. Men is gefascineerd. Ieder is diep vanbinnen tevreden, want het volk wil geloven in de jonge boerin die “de slappe berekeningen als kaas” afwijst en met wie men altijd “natuurlijk” moet zeggen… Van de geboorte tot de brandstapel worden de grote gebeurtenissen ons verteld, niet vanuit historisch perspectief, maar vanuit dat van het hart, het centrale orgaan, de spier die klopt en het ritme bepaalt. Vanzelfsprekend volgt de regie hetzelfde schema als de tekst. De voorstelling ontstaat voor onze ogen. Een actrice alleen neemt bezit van een kale speelvloer. De ware naaktheid, niet die van de afwezigheid of het ontdaan zijn, maar die van de overgave. Een vrouw treedt een theater binnen dat in rust is. Alleen de werklamp brandt. Het toneel lijkt op dat van alle theaters ter wereld. Daar staan de ladder voor de lichtinstallatie, de hijsbanden voor het hangwerk, de bezem voor het podium, de karren om het materiaal te vervoeren; kortom, de vanzelfsprekende gereedschappen van het theater. Vertrouwend op de kracht van het woord hoeft de actrice alleen maar te spreken om het ding te laten bestaan. Vol geloof in haar kunst doopt de kunstenares, dol van vrijheid, er maar op los: ze trekt een tafel naar zich toe, klimt erop, en daar is het mooie paard dat Charles VII schonk! Terwijl ze nauwgezet de statieven van de schijnwerpers opstelt, verrijst het hele levende leger waarvan zij het bevel overneemt! Naïeve vreugde. Deze theatrale gulheid spreekt iedereen aan. Ze houdt de kracht van de illusie in stand.

INFORMATIEVE PRAKTIJK ...