Rencontre en surréalisme : spectacle performance d'après « Le Pèse-Nerfs » d'Antonin Artaud

L'APRES (Association pour la Recherche et l'Étude du Surréalisme) brengt een performancevoorstelling van Charles Gonzalès, regisseur en dramaturg, naar “Le Pèse-Nerfs”, een dichtbundel van Antonin Artaud uit 1925, met muzikale begeleiding van Patrick Hamel op synthesizer en saxofoon.

Op het programma

Gepubliceerd in 1925 is “Le Pèse-Nerfs” van Antonin Artaud een van de grondteksten van een radicaal werk dat de literatuur van de twintigste eeuw op zijn kop zet. Tussen poëtische fragmenten, overpeinzingen over het denken en schrijnende brieven laat dit boek een stem horen die in strijd is met zichzelf. Artaud onderzoekt de intieme ervaring van een geest die wordt doorkruist door angst, breuk en de onmogelijkheid om het denken volledig te vatten. De woorden worden tegelijk instrument en obstakel: ze proberen een gefragmenteerd bewustzijn te vertalen, een voortdurende strijd tussen taal, lichaam en geest. Met een bliksemsnelle, soms gewelddadige schrijfstijl keert Artaud zich tegen de literaire conventies en de intellectuele zekerheden van zijn tijd. Deze gloeiende tekst onthult een absolute zoektocht: in het hart van de innerlijke chaos een punt van waarheid terugvinden waar denken en leven eindelijk samenkomen. “Le Pèse-Nerfs” blijft zo een uniek getuigenis over het scheppen, de helderziendheid en de kwetsbaarheid van de menselijke geest.

Babelio

Meer weten

Antonin Artaud (fragment uit Wikipedia)

Geboren op 4 september 1896 in Marseille en overleden op 4 maart 1948 in Ivry-sur-Seine, is Antonin Artaud een Franse kunstenaar en intellectueel: schrijver, theoreticus van het theater, acteur, essayist, tekenaar en dichter. Poëzie, regie, drugs, pelgrimstochten, tekenen en radio: elk van die activiteiten was voor hem een instrument, een middel om zijn kunst te ontwikkelen. Gedurende zijn hele leven vocht Antonin Artaud tegen fysieke pijn met medicijnen en drugs. Deze alomtegenwoordige pijn beïnvloedde zowel zijn relaties als zijn werk. Hij onderging ook reeksen elektroshocks tijdens opeenvolgende opnames en bracht de laatste jaren van zijn leven door in psychiatrische ziekenhuizen, met name dat van Rodez. Hoewel zijn geestelijke onevenwichtigheden zijn menselijke relaties moeilijk maakten, droegen ze ook bij aan zijn creatie.