Ariane Bonzini

Over Ariane Bonzini weet men niet veel. De leeftijd misschien. De voornaam wel, maar die brengt in verwarring, zoals verwacht. De rest houdt hij voor zichzelf, ergens tussen Villeneuve-Saint-Georges en de Landes buiten het seizoen, tussen een kassa van een supermarktje en een home studio.

Wat men wel weet, is dat hij opgroeide tussen vier zussen, als zoon van een metrobestuurder en een secretaresse bij een bank. Dat hij leerde luisteren voordat hij leerde maken. Dat hij op zijn zestiende alles achter zich liet om zich aan rap te wagen. Dat hij zes jaar later alles stopzette, zonder echt te zeggen waarom. Dat hij zich in geluidstechniek bekwaamde zoals men een dode taal leert, uit noodzaak, uit nieuwsgierigheid, zonder nog te weten wat hij ermee zou doen.

En dan Magenta. In 2025 legt Bonzini zichzelf gedurende drie maanden een uitdaging op die bijna absurd is: elke dag een geluid produceren, het schrijven, opnemen, monteren, masteren, zichzelf filmen en het op de sociale netwerken gooien. Zonder berekening, zonder afstand, tot 3.00 uur 's nachts achter het scherm. Hij gaat van 35 maandelijkse luisteraars naar 100.000.