Cheri

In een koppel zijn er altijd twee duidelijk omschreven rollen: degene die onhandig is… en degene die doet alsof hij dat niet is.

Bij Loïc en Amélie lopen de kleine attenties uit op grote missers, stapelen de misverstanden zich sneller op dan het vuile wasgoed, en heeft de routine een sfeer gecreëerd die de libido van een Australisch konijn midden in augustus zou kunnen doen bevriezen.

Kortom: het zit vast. Overal.

Hoe blaas je het vuur weer nieuw leven in als het al moeilijk is om het licht in de woonkamer aan te doen zonder ruzie te krijgen? Hoe praat je nog over liefde als luiheid een levenskunst is geworden? Chéri, je veux du love is een (bijna) romantische komedie, vreselijk grappig, waarin kwade trouw gelijkelijk wordt verdeeld… of niet.

Een liefdesduel zonder scheidsrechter, waarin ieder ervan overtuigd is gelijk te hebben — en vooral de ander te moeten verdragen.

Een voorstelling om samen te zien, om te lachen om wat een beetje te dicht bij de waarheid komt.

En om alleen te zien, om te voorkomen dat je dezelfde castingfouten herhaalt.

Want liefde is mooi… maar ze moet worden verdiend.