Daniel Dezeuze

Het Musée d'Art Moderne de Paris heeft door zijn geschiedenis een bijzondere band met de groep Supports/Surfaces, die het in 1970 in de ARC voor het eerst onder deze naam presenteerde. Onder de oprichters neemt Daniel Dezeuze (geboren in 1942) een doorslaggevende plaats in.

De zoon van schilder Georges Dezeuze (1905-2004) volgt vrij de lessen aan de Beaux-Arts de Montpellier, waar hij Arnal, Bioulès, Grand, Rouan en Viallat ontmoet.

Zijn verblijf in Mexico in 1964-65 heeft een diepe invloed op zijn schilderkunst, die gevoed wordt door de precolumbiaanse culturen. Vervolgens ontdekt hij in Noord-Amerika de New Yorkse school, van Pollock tot Rothko.

Na zich in 1967 in Parijs te hebben gevestigd, legt hij samen met Saytour en Viallat de grondslagen van Supports/Surfaces, en voert hij een radicaal debat over de toekomst van de schilderkunst.

Deze kritiek op de traditionele structuur van het schilderij brengt hem ertoe zijn werk op de drager zelf te concentreren.

Hij begint dan aan een echte “deconstructie” van het doek als object, waarbij hij het materialisme van de werken en de primaat van het creatieve proces benadrukt.

Dezeuze verlaat de groep in 1972 en zet een persoonlijk onderzoek voort, gericht op de opbouw van het schilderij, de broosheid van de materialen, de zuinigheid van de middelen en voortdurend experiment.

Twintig recente werken worden vandaag opgenomen in de collecties van het Musée d'Art moderne, een uitzonderlijke aankoop waarmee zijn traject sinds 1982 kan worden gereconstrueerd.

Ze getuigen van zijn voorliefde voor hergebruik (deuren, panelen, skis), assemblage, kleur als vormgevende kracht en het belang van de leegte.

De verwijzingen naar de kunstgeschiedenis (Mondriaan), de Middeleeuwen, de Mesoamerikaanse culturen of de kalligrafie doortrekken en voeden het hele werk van de afgelopen veertig jaar.