Etran de L’Aïr

Etran de L’Aïr (“de sterren van de Aïr”, verwijzend naar het bergmassief in het noorden van Niger, hun geboorteland) is een collectief van broers en neven. Opgericht halverwege de jaren negentig, speelde de groep in het begin op bruiloften en feesten in Agadez, hun geboortestad, met een eenvoudig orkest: één akoestische gitaar, calebassen die met sandalen werden geslagen als percussie... Na verloop van tijd veranderde dat orkest: de akoestische gitaar werd versterkt met een transducermicrofoon, en de groep kocht elektrische gitaren en andere drumonderdelen.

In de lijn van de legendarische Tinariwen, die in de jaren tachtig in Mali werden gevormd, combineert Etran de L’Aïr traditionele zangen in het tamasheq, elektrische gitaren en hypnotiserende ritmes. Hun muziek doorbreekt echter de conventies en onderscheidt zich van de typische stijl van de Toearegs. Ze integreren een myriade aan invloeden, van de blues uit het noorden van Mali tot de Congolese soukous, zonder de Hausa-barbands te vergeten. De groep vangt het panafrikaanse geluid van Agadez en belichaamt tegelijk de volle energie en de muzikale rijkdom van deze grootstad midden in de woestijn.

Na een internationaal publiek te hebben veroverd met de albums “No.1” en “Agadez”, keren ze terug met “100% Sahara Guitar”, een project met zonnige klanken, gedragen door bruisende melodieën en een collectieve intensiteit. In hun teksten brengen de leden van Etran de L’Aïr boodschappen van vrede en sociale samenhang: ze veroordelen bijvoorbeeld gedwongen huwelijken en verdedigen de rechten van vrouwen. Ze herinneren ons eraan dat muziek een boodschap kan overbrengen en toch diep geworteld kan blijven in de viering en de uitbundigheid van familiefeesten. Want bovenal is deze muziek bedoeld om op te dansen.