Huis Clos

Garcin, Inès en Estelle worden samengebracht op een ongewone plek, om een reden die ze niet kennen... Heel snel ontdekken ze dat ieders rol erin bestaat de beul van de twee anderen te worden... “De hel, dat zijn de anderen.”“De anderen kunnen proberen mij te objectiveren, maar ze kunnen mijn vrijheid niet van me stelen. Huis clos staat in het middelpunt van het existentialisme van Sartre. Zodra de mens zijn daden heeft gekozen, is er geen weg terug meer mogelijk. Sartre drijft dit idee tot het uiterste: het aanschouwen van je verleden leven en je afwezigheid op aarde is een vorm van marteling voor onze personages...” Sartre schreef in 1943 in vijftien dagen dit eenakter, dat hij aanvankelijk Les Autres noemde. Toch zou het een vergissing zijn Huis Clos als een pessimistisch stuk te beschouwen.

Huis Clos is een boulevardstuk met een metafysische strekking; dankzij die paradoxale opzet is het vandaag de dag nog steeds, in Frankrijk en daarbuiten, een van de grootste successen van het hedendaagse Franse theater. De mens zou zijn keuzes voor de eeuwigheid moeten kunnen dragen. Huis Clos nodigt dus uit om aan je leven betekenis te geven in plaats van het te ondergaan. “We sterven altijd te vroeg – of te laat. En toch is het leven er, voorbij; de streep is getrokken, de balans moet worden opgemaakt. Je bent niets anders dan je leven.”