La Forteresse

Stel je een kliniek voor waar de principes van de institutionele psychotherapie worden toegepast, een methode die onder meer werd uitgevonden door François Tosquelles en Jean Oury. Hier, net als in Saint-Alban of La Borde, verzorgt men de instelling om de zieken te verzorgen. Mannen en vrouwen hebben van deze gesloten plek een plek van doorgang gemaakt, van een plek van zorg een plek van leven, waar het onderscheid tussen verpleegkundigen en artsen, tussen zorgverleners en zorgontvangers vervaagt. Maaltijden bereiden, schoonmaken, kunstzinnige workshops: alles geeft aanleiding tot momenten van delen. Op een avond wordt de sluiting van dit beschermde eiland aangekondigd. Er blijven nog maar 48 uur om samen te leven. Hoe zorg je tot het einde voor alles wat is opgebouwd? Hoe neem je afscheid?

Er wordt een feest voorbereid. Er moet een thema worden gekozen, gekookt, een decor gemaakt, kostuums gevonden en een tekst geschreven.

Zoveel momenten markeren de laatste twee dagen van dit microkosmos.

Samen met haar ploeg vindt Elsa Revcolevschi een vorm die past bij de bedreigde gemeenschap, en maakt ze van haar vesting een utopie. Ver van documentair theater brengt de voorstelling scènes uit het leven die droom en werkelijkheid, poëzie en alledaagse woorden combineren, en zo een krachtig kunsttheater vormen.

De kracht van de voorstelling schuilt in haar vermogen om de vreugde van het leven en van het collectief te vieren, terwijl ze tegelijk de vraag stelt hoe ons volksgezondheidsbeleid zieke mensen opvangt.

TEGENBON OM IN TE RUILEN