Lambrini Girls

Toen de Lambrini Girls aan het begin van het decennium opdoken, lieten ze meteen duidelijk zien waar ze voor stonden: een frontale toon, een volledig onversneden woede en een uitgesproken wil om links te bezielen en rechts tegelijk flink op de kast te jagen.

Phoebe Lunny en Selin Macieira-Bo gelmez werden al snel de band die sommigen – internettrollen, transfoben en andere professionals van het -isme – liever nooit hadden zien opduiken, maar die we, eerlijk gezegd, allemaal nodig hadden.

Gewapend met moed, humor en een bijzonder heerlijk gevoel voor chaos op het podium leken ze een hoogtepunt te hebben bereikt – en ondertussen alle brave mensen onderweg de wind van voren gevend – terwijl hun zalen steeds voller raakten, precies op het moment dat de wereld in waanzin leek weg te zakken.

En toen werd de wereld nog erger. In die context verschijnt No Refunds, een donkerder, nog frontaler en vooral radicaler album. Een plaat op maat van een tijd waarin bijna niets meer betekenis lijkt te hebben.

Dat al deze dreigingen, elk op zijn eigen manier angstaanjagend, in nog geen twee jaar na de start van de band tegelijk opdoken, zegt veel over de noodzaak voor Lunny en Macieira-Bo gelmez om deze tijd in muziek te vatten.

No Refunds betekent daarmee een echte schaalsprong voor de Lambrini Girls: hun teksten winnen aan zelfvertrouwen en volwassenheid, terwijl hun muziek breder en ambitieuzer wordt, zonder iets van haar impact in te boeten.