Lila-May

Gepresenteerd door Gérard Drouot Productions Hors du temps, en toch helemaal erin… Dat is de heldere paradox van dit eerste mini-album van Lila-May.

De scholiere, geboren in departement 95, verhuisde met haar gezin naar de omgeving van Angers, waar ze naar het lyceum gaat wanneer ze geen pakkende liedjes opneemt. Enkele maanden geleden had ze al een eerste salvo gelost met het debuutnummer “Ain’t Going Anywhere”.

Een nummer dat Tik Tok charmeerde (de zangeres is minderjarig, dat moet gezegd worden). Er zat een slimme pianopartij in, en die jeugdige stem, die in haar frasering toch al volwassen klinkt, riep onvermijdelijk een vertrouwde Amy Winehouse op, maar dan in haar zonnige versie, toen het drama nog niet de overhand had op de verblinding van een zuivere ziel, getransfigureerd door de eeuwige kracht van de jazz.

In dit gezin waar muziek een gemeenschappelijke noemer is, zowel in het maken als in het luisteren, koestert Lila-May dus een bijzondere interesse voor jazz en klassieke Amerikaanse musicals. Zeker, ze luistert naar Billie Eilish, Sabrina Carpenter of Laufey, de cultzangeressen van haar generatie, maar ook naar Elvis Presley, Ray Charles of Frank Sinatra.

De ep “Out of Time” toont aan hoeveel weg ze heeft afgelegd en hoe zelfverzekerd ze is geworden. Vijf nummers, waaronder de al populaire cover, aangevuld met een andere cover van “Dream A Little Dream Of Me”, uit 1931, in 1968 in folkversie gepopulariseerd door The Mamas & The Papas, een standard die hier wordt herzien in wat de essentie van Lila-May vormt: een ideaal evenwicht tussen de eeuwige adem van de jazz en het zelfvertrouwen van een millennial die zingt alsof Billie Holiday persoonlijk elke ochtend melk over haar cornflakes had gegoten, voordat ze met de schoolbus wegrijdt.