MØL

MØL (Blackgaze): In de kleine wereld van de post-black metal bestaat er een stroming die vol parels zit, stuk voor stuk gewaagder en briljanter dan de vorige, van Deafheaven tot Agriculture en via Alcest.

Onder de zachte naam blackgaze vermengt de stijl wervelende gitaren en zowel gefluisterde als geschreeuwde zang met de dromerige sfeer van de shoegaze.

De unieke compositie van de Denen, in de vorm van etherische klanklandschappen en scherpe riffs, creëert een emotionele dynamiek en een voortdurende hoop tegen de achtergrond van een onpeilbare wanhoop.

MØL put zijn inspiratie uit de pessimistische visie van Schopenhauer, volgens welke de diepste aard van de wereld ligt in een blind en doelloos streven; de wil heeft geen doel en geen eindpunt, en het zoeken van individuen naar voldoening is gedoemd te mislukken.

MØL vindt dat de context – of het nu gaat om dromen of om een omhelzing, twee situaties die even goed doordrenkt kunnen zijn van liefde en vreugde als van vernietiging of geweld – essentieel is om ons begrip te verdiepen.

De enigszins abstracte visuele esthetiek, gecreëerd door Daniel Owen in de stijl van Emil Nolde, versterkt dit idee. Hun nieuwe album DREAMCRUSH biedt bijna ondraaglijke stralen van hoop: de mogelijkheid om te blijven dromen, ondanks onszelf..