Mariella Simoni

De eigenzinnige artistieke loopbaan van Mariella Simoni (geboren in 1948) herziet de verbanden tussen conceptuele kunst en abstractie, tussen poëzie en materie. Afkomstig uit de streek van het Gardameer in Italië, studeerde de kunstenares kunstgeschiedenis in Parma, evenals filosofie en psychoanalyse. Haar eerste werken, halverwege de jaren zeventig, tonen meteen haar interesse in organische ontwikkelingen en de beweging van het levende, door gebruik te maken van objecten in onevenwicht of van planten die tentoonstellingsruimten overwoekeren.

Haar overstap naar de schilderkunst in 1982 kan worden gezien als de verlenging van die vragen in de ruimte van het schilderij. In haar doeken blijft het materiaal even levendig.

Het spoor van de gebaren van de kunstenaar en de sedimentatie van de verflagen getuigen van de soms lange tijdsduur van hun ontstaan.

In die periode vestigt ze zich in Wenen en raakt ze bevriend met verschillende kunstenaars die dezelfde bekommernissen delen, zoals Herbert Brandl en Otto Zitko, die dicht bij de Junge Wilde staan, of Franz West.

Ze neemt deel aan verschillende tentoonstellingen in de galerie van Peter Pakesch en wordt vervolgens uitgenodigd om te exposeren op Documenta IX, een internationale manifestatie voor hedendaagse kunst, in Kassel, in 1992.

Als kunstenaar in beweging evolueert het werk van Mariella Simoni mee met de steden waar ze verblijft: Athene, Parijs, Gent, New York… Af en toe wendt ze zich tot beeldhouwkunst of installatie.

De variaties in formaten, dragers, kleurdominanten en contrasten stellen haar praktijk voortdurend opnieuw op de proef, zoals haar recente producties tonen, die een grotere soberheid in het gebruik van materialen en een andere verhouding tot reliëf laten zien.

De presentatie van deze reeks recent verworven werken, verkregen bij de kunstenaar en bij Peter Pakesch, getuigt van de intensiteit van dit artistieke onderzoek.