Nicko McBrain

De ex-drummer van Iron Maiden, op spoken word-tournee!? Hackney, 1952. De kleine Michael McBrain tikt de maat op de pannen van zijn moeder, lang voordat hij weet wat een crashbekken is. Zijn vader geeft uiteindelijk toe: op zijn elfde heeft hij zijn eerste drumstel.

Op zijn veertiende speelt hij al in de bruiloftsorkesten uit de buurt (niet echt het soort podium dat je voorbestemt om een metallegende te worden, maar daar leer je het tempo, het plaatsen van de noten en het luisteren). Jazz, rock, soul… Nicko slikt alles in, en dat hoor je.

Hij leert het vak in het Soho van de jaren zeventig, tussen vervallen studio’s en karig betaalde klussen, naast Streetwalkers, de Pat Travers Band en vervolgens Trust. En juist met Trust, als voorprogramma van Iron Maiden tijdens de Killers-tournee in 1981, doet het lot zijn werk.

Een jaar later zit hij achter het drumstel van de groep. Sindsdien is Nicko “Mr Iron Maiden”. ” roept, degene wiens glimlach bijna net zo beroemd is als zijn tom-rolls. Zijn spel?

Krachtig, vol flair, met die eenvoudige maar duivels snelle bassdrum, die het geluid van de groep heeft gevormd op maar liefst 14 studioalbums en eindeloze tournees, met meer dan 100 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd.

Met Steve Harris op bas is het een bijna telepathische verbinding: hun ritmesectie heeft riffs en hymnes gedragen, zo ver, zo legendarisch, dat zelfs wie geen metalfan is ze uit het hoofd kent (of bijna). Maar zijn populariteit komt niet alleen door zijn drumwerk.

Het is ook om de man: zijn verslindende passie voor oude auto’s, zijn restaurant in Florida (Rock'N'Roll Ribs, dat is niet niks), en die volkomen onverwachte verschijning in The Sooty Show, een kinderprogramma op de Engelse televisie in de jaren tachtig, dat op feestjes nog steeds weer wordt opgediept.