Widowspeak

Widowspeak bij POPUP!

De nummers op het zevende en nieuwste album van Widowspeak vangen intieme ruimtes en stadia van liefde op, met een nostalgische, met vaseline bedekte lens. Kaarsen branden in rood glas terwijl geliefden dichter naar elkaar toe schuiven in een lederen nis. Portretfoto's van beroemdheden kijken als engelen neer vanuit een restaurant. Elders worden anjers in een zwart boek geperst en trekken dansers elkaar dicht tegen zich aan. Widowspeak is een band die speelt met grote emoties zonder al te serieus te zijn. De zoetheid, zelfs de dwaasheid, van een langgerekte limerente fase die net zo alomvattend wordt als een pulp-paperback. Auto's en hun bestuurders dienen als manier om over codafhankelijkheid te praten. En oude liefde raakt versleten, zacht als een oud T-shirt. Als muziek tegelijk naturalistisch en noir kan zijn, verzadigd en weelderig, dan is dat Widowspeak. Het is een band die weet hoe een sfeer op te bouwen.

Deze nummers gebruiken intieme momenten om over diepere verdriet te praten: de rusteloosheid die het moderne bestaan eigen is, en het wachten tot er iets gebeurt. Of het gevoel niet goed te passen in de rol die je in je eigen leven speelt. "Roses" is misschien het meest romantische album van Widowspeak, maar ook het meest diep realistische: het toneel wordt niet gezet met dramatische ouverturen, maar met het decor van de details en de herhaling van dagelijkse handelingen. Kleine observaties voor, tijdens en na het werk: het ritueel van water inschenken voor klanten, een verkoudheid oplopen op je vrije dag. Dagdromen over het winnen van de loterij, of misschien beseffen dat je al gewonnen hebt. Hier is liefde een manier om te praten over wat ons drijft, en Widowspeak suggereert dat het de hele kern kan zijn. Het licht dat de donkere hoeken van een dag, van een leven verlicht. Een reden om door te gaan ondanks de pijn die het kan veroorzaken. Zoals het titelnummer zegt: niet elke doorn zal je prikken, maar de eerste voel je wel. En nu kweek je geen rozen meer, want degene die nog pijn doet… Ik wil degene zijn.