Alain Delon

Alain Delon is een Frans-Zwitserse acteur, regisseur, zanger en producent, geboren op 8 november 1935 in Sceaux (Seine) en overleden op 18 augustus 2024 in Douchy-Montcorbon (Loiret).

Als icoon en boegbeeld van de Europese film is hij een van de bekendste, meest kenmerkende en invloedrijkste Franse acteurs, zowel in Frankrijk als in het buitenland.

Zijn doorbraak kwam met Plein Soleil (1960) van René Clément, waarmee hij uitgroeide tot sexsymbool. Daarna volgden Rocco et ses frères (1960) en Le Guépard (1963). Deze twee meesterwerken van Luchino Visconti bezorgden de Franse acteur internationale roem. Als wereldster werd Delon het hof gemaakt door Hollywood, maar zijn Amerikaanse ervaringen, die weinig succes opleverden, brachten hem ertoe af te zien van een carrière overzee. Vervolgens belichaamde hij het archetype van de Franse politiefilm, met koele en raadselachtige personages in films als Mélodie en sous-sol, Le Samouraï, Le Clan des Siciliens, Le Cercle rouge of Un flic. Zijn intense en ingetogen spel, dat door Jean-Pierre Melville werd vastgelegd en verheven, heeft meerdere generaties filmmakers beïnvloed.

Zijn eclecticisme bracht hem ertoe uiteenlopende genres te verkennen: het melodrama met La Piscine, het drama met L'Éclipse, de historische film met Monsieur Klein, de avonturenfilm Les Aventuriers, de politieke film met Deux Hommes dans la ville, de western met Soleil rouge en Zorro, en de psychologische thriller Le Professeur.

In de jaren tachtig zette Delon zijn carrière voort, maar richtte hij zich steeds meer op regie en productie. Vanaf de jaren negentig verscheen hij incidenteel, zoals in Une chance sur deux, waarin hij zijn rivaal en filmpartner sinds Borsalino, Jean-Paul Belmondo, opnieuw ontmoette, of in Les Acteurs (2000), waarin Bertrand Blier hem uitnodigde zijn eigen rol te spelen als melancholieke acteur. Zijn verschijning in Astérix aux Jeux olympiques (2008) was een van zijn laatste filmrollen, waarin hij met zelfspot zijn eigen imago speelde.

Delon was ook actief op televisie, met series en tv-films met een groot publiek, zoals Fabio Montale en Frank Riva.

Alain Delon boekte zijn grootste successen in de Franse bioscoop tussen het begin van de jaren zestig en het midden van de jaren zeventig. Over de periode 1956-1990 telde hij 55,8 miljoen bioscoopbezoekers, waarmee hij zesde staat onder de Franse acteurs, achter Louis de Funès, Bourvil, Belmondo, Jean Gabin en Fernandel. De films waarin hij meespeelde trokken meer dan 136 miljoen kijkers in Frankrijk, en daarbovenop kwamen tientallen miljoenen bezoekers in het buitenland. Verschillende van zijn werken behoren tot de grootste successen van de Franse en Italiaanse film, zowel kritisch als commercieel, en Delon blijft internationaal een van de meest erkende Franse acteurs. Vier films waarin hij een hoofdrol speelt staan in het standaardwerk 1001 films à voir avant de mourir: Rocco et ses frères, L'Éclipse, Le Guépard en Le Samouraï.

In 1963 werd hij genomineerd voor de Golden Globe voor de mannelijke doorbraak voor Le Guépard. In 1972 ontving hij een David di Donatello speciaal voor zijn gehele carrière, evenals een Ours d'or d'honneur op het Festival de Berlin. Hij kreeg ook ereprijzen op meerdere internationale festivals en in 2019 de Palme d'honneur op het Festival de Cannes. Monsieur Klein, dat hij coproduceerde, won de César voor beste film en leverde hem een nominatie op voor de César voor beste acteur.