André Campra

André Campra was een Franse componist uit de barokperiode, gedoopt in Aix-en-Provence op 4 december 1660 en overleden in Versailles op 29 juni 1744.

Chronologisch geplaatst tussen Jean-Baptiste Lully en Jean-Philippe Rameau, droeg hij bij aan de vernieuwing van de Franse opera. Nadat hij was opgeleid in de kathedraal Saint-Sauveur in Aix-en-Provence, verwierf hij binnen enkele jaren het prestigieuze ambt van muziekmeester van Notre-Dame de Paris, na achtereenvolgens dit ambt te hebben bekleed in de kathedraal Notre-Dame-de-la-Seds in Toulon, in de kathedraal Saint-Trophime in Arles (later, en tot op heden, enkel de kerk Saint-Trophime) en in de kathedraal Saint-Étienne in Toulouse. Vervolgens werd hij “batteur de mesure” (maatslager) aan de Académie royale de musique (de Opéra van Parijs), waarvan hij later inspecteur-generaal werd. Hij leidde ook de musici en de pages van de Koninklijke Kapel (voornamelijk volwassen zangers – de chantres – en jongens in opleiding) en was een van de twee “ordinaire” componisten, tot hij zich in 1735 om gezondheidsredenen terugtrok. Hij is de auteur van talrijke profane werken, met name op het gebied van de opera-ballet. Hij componeerde ook een even groot aantal religieuze partituren. Sommige van zijn grote motetten zijn beroemd geworden, in het bijzonder zijn Requiem.

Op het hoogtepunt van zijn roem tijdens het Regentschap (periode van 1715 tot 1723) werd Campra ook in de laatste jaren van zijn leven nog vereerd. Hij overleed op 29 juni 1744 in Versailles, op de leeftijd van 83 jaar. Opvallend genoeg toont zijn testament hem als arm, invalide en geïsoleerd in een klein appartement in Versailles, in gezelschap van zijn twee bedienden. Toen hij stierf, bleef zijn werk, dat nog levend was en ruim verspreid in de provincie, meer dan twintig jaar in het repertoire.