Michel Fugain

Michel Fugain, geboren op 12 mei 1942 in Grenoble (Isère), is een Franse zanger en componist.

Als zoon van de arts en verzetsstrijder Pierre Fugain groeit hij op in het platteland van de Isère, voordat hij naar het lycée Champollion in Grenoble gaat. Gepassioneerd door de cinema van de Nouvelle Vague, breekt hij zijn medicijnenstudie af om in Parijs filmmaker te worden. Vanaf 1963 is hij regieassistent van Jean-Michel Barjol, Guy Blanc, Yves Robert en zelfs Jean Delannoy, waarna hij lessen dramatische kunst volgt bij Yves Furet. Bij die gelegenheid ontmoet hij Michel Sardou, voor wie hij zijn eerste liedjes componeert.

In 1965 tekent Michel Fugain een uitgavecontract bij Barclay en schrijft hij melodieën voor Hugues Aufray, Marie Laforêt en Dalida. Zijn eerste succes beleeft hij in 1967 met Je n'aurai pas le temps, op teksten van Pierre Delanoë voor platenmaatschappij Festival. Tegelijkertijd maakt hij samen met Pierre Sisser een musical voor de televisie, getiteld Un enfant dans la ville, in 1971.

In 1971 richt Michel Fugain het Big Bazar op, een troep zangers en dansers die in wijde, kleurrijke kleding gestoken zijn en bezield zijn door de hippiegeest en communautaire geest van na '68. Vijf jaar lang volgt het ene succes het andere met Une belle histoire, Attention mesdames et messieurs, Fais comme l'oiseau, Chante… Comme si tu devais mourir demain, La Fête, Bravo Monsieur le monde, Les Acadiens, Le Printemps, en trekt hij meermaals een volle zaal in de Olympia.

In 1974 komt zijn musicalproject voor de bioscoop tot stand met Un jour, la fête. Na het avontuur met het Big Bazar blijft Fugain optreden, onder meer in 1977 tijdens een grote voorstelling in Le Havre, waarvoor het strijdlied Le Chiffon rouge wordt gecreëerd. Hij zet zijn carrière voort als rondreizend artiest en daarna als pedagoog, door in 1979 een atelier voor artiesten op te richten aan de studio's de la Victorine.

De volgende decennia zijn zowel professioneel als persoonlijk moeilijker. Teleurgesteld door zijn televisieprogramma Les Fugues à Fugain op TF1 brengt hij toch soloalbums en singles uit, zoals Viva la vida in 1986, Chaque jour de plus in 1989 en Forteresse in 1992, die hem mediale aandacht en podiumbereik opleveren. Daarna gaat hij tal van muzikale samenwerkingen aan, onder meer met de Belgische zangeres Maurane.

Het overlijden van zijn dochter Laurette in 2002 zet zijn carrière abrupt stil.

De producer Jean-Claude Camus overtuigt hem om nieuwe muzikale projecten aan te gaan, zoals de voorstelling Attention mesdames et messieurs…, geregisseerd door Roger Louret in de Folies Bergère in 2005 en 2006. Hij brengt hulde aan zijn collega-artiesten door hun teksten op muziek te zetten in het album Bravo et merci ! in 2007. Hij kondigt aan te stoppen met studio-opnames, maar keert in 2013 terug op het podium met zijn Projet Pluribus en in 2017 met zijn Causerie musicale.

Als populaire zanger van de variététraditie, die soms met jazz en bossa nova flirt, drukt hij in zijn liedjes humanistische en libertaire overtuigingen uit.

Michel Fugain verkocht in vijftig jaar carrière tien miljoen platen.

In 2009 wordt hij benoemd tot commandeur in de Ordre des Arts et des Lettres.