Patrice Caratini

Patrice Caratini is een Franse contrabassist, componist en orkestleider, geboren op 11 juli 1946 in Neuilly-sur-Seine (Hauts-de-Seine, Frankrijk)

Zijn carrière begint in de Parijse clubs, waar hij jazz speelt met Michel Roques en Franco Manzecchi. Er sluiten dan andere muzikanten bij hem aan, zoals de pianisten Georges Arvanitas, Martial Solal en Mal Waldron (plaat "Ursula" met Franco Manzecchi in 1969 op Musica Records), en ook trombonist Slide Hampton. In 1976 vormt hij een duo met gitarist Marc Fosset, dat wordt versterkt door accordeonist Marcel Azzola. Zo begeleiden zij Stéphane Grappelli meer dan tien jaar. Hij staat aan het hoofd van het jazzorkest dat het album violet van Maxime Le Forestier begeleidt, met name in het lied Le fantôme de Pierrot. Hij speelt ook contrabas bij Maxime Le Forestier tijdens het concert Olympia 1973 en tijdens de uitzending van Grand Échiquier Spécial Lino Ventura van 31 mei 1979.

Samen met bandoneonist Juan José Mosalini en pianist Gustavo Beytelmann speelt hij ook hedendaagse tango.

In 1980 richt hij een ensemble van elf muzikanten op (een onzetet) en componeert hij voor zichzelf en voor andere formaties. In 1992 neemt hij actief deel aan de oprichting van de Union des Musiciens de Jazz (UMJ). In 2007 creëert hij in Sceaux (Hauts-de-Seine) Xocoatl, een werk voor groot koor, jazzorkest en verteller, samen met het Chœur Nicolas de Grigny.

In 2003 richt hij samen met Jean-Rémy Guédon de vereniging Grands Formats op, een federatie van orkesten die professionele jazz- en improvisatiemuziekensembles met artistieke projecten samenbrengt. Zij heeft als ambitie de ontwikkeling en uitstraling van deze orkesten in Frankrijk en internationaal te bevorderen.

Patrice Caratini ontvangt op 10 december 2007 de Grand prix du jazz van de Sacem.

Patrice is de vader van klarinettist Clément Caratini en acteur Louis Caratini.