Philippe Katerine

Philippe Blanchard, bekend als Philippe Katerine of gewoon Katerine, is een Franse singer-songwriter, acteur, regisseur, tekenaar, schrijver en beeldend kunstenaar, geboren op 8 december 1968 in Thouars, in het departement Deux-Sèvres.

In het begin van zijn carrière wordt zijn stijl soms gelijkgesteld aan de easy listening-beweging, met muziek die doet denken aan bossa nova, teksten die vaak macaber of angstig zijn en doordrenkt zijn van humor, en af en toe onderbroken door audiocollages. Hij wendde zich ook tot rock en flirtte met elektronische muziek, zonder ooit op te houden zich te plaatsen binnen de eigenzinnige Franse chanson. In 2005 werd het nummer Louxor, j'adore, afkomstig van het album Robots après tout, een populair succes en maakte hij zich bekend bij het grote publiek, dankzij de hardnekkige gimmick: “En ik zet het geluid uit…, en ik zet het geluid weer aan!”

In 2010 viel hij op als acteur die Boris Vian speelde in de biopic Gainsbourg (vie héroïque) van Joann Sfar. Het jaar daarop werd hij tot hoofdrolspeler gemaakt in de excentrieke komedie Je suis un no man's land van Thierry Jousse. In 2015 herhaalde hij dat succes door de rol van een staatshoofd te spelen in Gaz de France van Benoît Forgeard.

Daarnaast werd hij vooral bekend als excentrieke bijrolspeler in Franse komedies: La Tour de contrôle infernale van Éric Judor (2016), Hibou van Ramzy Bedia (2016), C'est quoi cette famille ?! van Gabriel Julien-Laferrière (2016), Le Petit Spirou van Nicolas Bary, Le Grand Bain van Gilles Lellouche (2018) en Le monde est à toi van Romain Gavras (2018).

In 2019 ontving hij de César voor beste acteur in een bijrol voor zijn rol in Le Grand Bain, en in 2020 werd hij uitgeroepen tot mannelijke artiest van het jaar bij de Victoires de la Musique.

In 2024 zong hij zijn nummers Nu en Louxor, j'adore tijdens de openingsceremonie van de Olympische Zomerspelen, waarbij hij bijna naakt op het podium verscheen. Zijn optreden leidde tot controverse.