Suites Pour Violoncelle Seul

De zes Suites pour violoncelle seul, BWV 1007 tot 1012, zijn suites voor onbegeleid cello van Johann Sebastian Bach (1685-1750). Ze behoren tot de meest gespeelde werken voor solocello. Bach componeerde ze vermoedelijk tussen 1717 en 1723, toen hij Kapellmeister was in Köthen. De titel op de omslag van het manuscript van Anna Magdalena Bach luidde Suites à Violoncello Solo senza Basso (Suites voor solocello zonder basso).

Zoals in elke barokke suite opent elke suite met een prelude, en berusten de overige bewegingen op barokke dansvormen. Elke suite bestaat uit zes bewegingen: prelude, allemande, courante, sarabande, twee menuetten, bourrées of gavottes, en een slotgigue. Gary S. Dalkin van MusicWeb International noemt ze “een van de diepgaandste werken uit de hele klassieke muziek”. In 1980 beschreef Wilfrid Mellers ze als “monofone muziek waarin een mens een dans van God schiep”.

Vanwege hun technische eisen, hun karakter als studiewerk en de interpretatieproblemen door de bewaard gebleven kopieën, die niet van aantekeningen zijn voorzien en vaak van elkaar afwijken, waren deze suites in de moderne tijd weinig bekend en werden ze zelden in het openbaar gespeeld, tot hun opname door Pablo Casals (1876-1973) aan het begin van de twintigste eeuw. Sindsdien zijn ze door talrijke gerenommeerde cellisten gespeeld en opgenomen, en getranscribeerd voor andere instrumenten. Ze worden beschouwd als een van Bachs grootste muzikale prestaties.