église saint-pierre de montmartre

De kerk Saint-Pierre de Montmartre is een rooms-katholieke parochiekerk in het 18e arrondissement van Parijs, op de top van de Montmartreheuvel, op nummer 2 rue du Mont-Cenis, ten westen van de basiliek van het Sacré-Cœur.

Het is een van de twee rooms-katholieke parochiekerken op de heuvel, naast de Saint-Jean de Montmartre, en sinds de Franse Revolutie is het de oudste parochiekerk van Parijs, na die van Saint-Germain-des-Prés.

Zij volgt op een merovingische basiliek gewijd aan de heilige Denis, waarvan vijf kapitelen en vier marmeren zuilen in de huidige kerk zijn hergebruikt. De zuilen zelf komen van een antieke tempel.

Zeer vervallen aan het begin van de 12e eeuw, wordt de oude basiliek in 1133 gekocht door koning Lodewijk de Dikke, die haar laat vervangen door een nieuwe romaanse kerk, die in 1147 wordt gewijd door paus Eugenius III. Koningin Adelheid van Savoye sticht tegelijkertijd een benedictijnessenabdij ten zuiden van de kerk, bekend als de koninklijke abdij van Montmartre. De kerk is dus zowel parochiekerk als abdijkerk. De bouw van het schip wordt pas na het midden van de 12e eeuw voltooid, en de apsis wordt aan het eind van diezelfde eeuw herbouwd in de vroeggotische stijl.

De huidige gewelven van het schip en van de vieringskoepel zijn echter flamboyant en dateren van ongeveer 1470, toen de kerk na de Honderdjarige Oorlog ingrijpende reparaties nodig had.

In 1686 verhuizen de nonnen naar een nieuw klooster nabij de place des Abbesses. Sindsdien is de kerk uitsluitend in gebruik bij de parochie, maar zij blijft eigendom van de koninklijke abdij van Montmartre tot de opheffing ervan in 1792.

Twee jaar later wordt de apsis van de kerk beschadigd door de bouw van de Tour de Chappe erboven. Daardoor worden de oostelijke delen van de kerk bij de heropening in 1803 niet teruggegeven aan de eredienst. De kerk verkeert in een erbarmelijke staat, en de restauratiecampagnes van 1838-1845 en 1874 zijn te beperkt om de instorting te voorkomen. De sluiting van de kerk om veiligheidsredenen in 1896 lijkt definitief, en het besluit tot redding wordt pas op het laatste moment genomen.

De restauratie wordt tussen 1900 en 1905 uitgevoerd onder leiding van Louis Sauvageot, en de kerk Saint-Pierre krijgt toen haar huidige aanzien. Sinds 21 mei 1923 is zij geklasseerd als historisch monument, en vandaag is zij een belangrijk centrum van christelijke spiritualiteit in het noorden van de hoofdstad.