Porsile : Spartacus

Giuseppe Porsile (1680-1750) Spartacus Duur: 3 uur, pauze inbegrepen

De heropleving van de opera Spartacus van Porsile, uitgevoerd door Orkester Nord onder leiding van dirigent Martin Wåhlberg, is een gebeurtenis die door de critici wordt geprezen. Als hofcomponist van het keizerlijk hof in 1720 was Porsile de gelijke van de grootste componisten van zijn tijd: Caldara, Fux, Conti, Porpora en zelfs Vivaldi (die in 1741 in Wenen overlijdt). Spartacus, gecreëerd voor het carnaval van februari 1726, is een van zijn beste opera's en een van de zeer weinige operas uit die tijd over een gladiator.

Spartacus was een groot succes bij de première in Wenen in februari 1726, dankzij een uitstekend libretto en een prachtige partituur. De faam van Spartacus wordt ook verklaard door de bezetting, die wordt gedomineerd door de baritenor Francesco Borosini, die de titelrol creëerde en met name de indrukwekkende scène van paranoïde waanzin in de derde akte. Met een stem die minstens twee octaven besloeg, inspireerde Borosini Caldara, Conti, Porsile, Fux en Gasparini tot rollen met een sensationele virtuositeit. Borosini was ook een van de belangrijkste zangers die Haendel in staat stelden emblematische rollen te componeren, zoals Bajazet in Tamerlano, Grimoaldo in Rodelinda of de spectaculaire transpositie van Sesto in de heropname van Giulio Cesare in 1725. Tegenover Borosini wisselen voor dit werk de fantastische solisten van het hof van Wenen elkaar af, onder wie Regina Schoonjans in de nobele rol van Vetturia en Faustina, de muze van Haendel bij uitstek, als Gianisbe.

Spartacus is een opera over vrijheid op verschillende niveaus. Meteen vanaf het begin speelt de intrige zich af aan het einde van de opstand van Spartacus, wanneer de leider van de gladiatoren in de stad Capua in het nauw is gedreven. Terwijl het beleg van de stad begint, probeert Spartacus het hart van de edele matrone Vetturia te veroveren en zijn dochter Gianisbe uit te huwelijken aan de Romein Licinio, die al aan Vetturia was beloofd.