Vertigo, Vêpres Imaginaires

Vertigo, vêpres imaginaires Monteverdi, Praetorius, Schütz Aan het keerpunt van de 17de eeuw wilden de Duitse componisten allemaal terugkeren naar de Italiaanse bron.

Venetië, zijn klankarchitecturen en ruimtelijke durf, de cori spezzati en het triomf van de polychoraliteit dringen door tot in het lutherse Duitse land. Maar de Dertigjarige Oorlog breekt deze drang af.

Hun expressie wordt intiemer: dit zijn de kleine geistliche Konzerte, erfgenamen van de Italiaanse motetten voor solostem en continuo.

Het programma is opgebouwd als een grote ecumenische lutherse vesperdienst en brengt de grote Duitse en Italiaanse meesters samen: Praetorius, Schütz, Scheidt, Monteverdi en Cavalli antwoorden elkaar in een spel van echo's en wisselzang, waarin de polychoraliteit uitmondt in jubel, vitale overvloed en sensuele uitbundigheid – een viering van een versmelting die de Europese muziek heeft gevormd.