Africolor

• Een spiegel van hoop, strijd en refreinen uit de jaren negentig, een periode waarin de Africolornachten het smeltkroes vormden van zoveel artistieke carrières. Hier een Danyèl Waro, daar een Angélique Kidjo, elders een Femi Kuti die aanschuift aan tafel bij de Malinese diva's Oumou Sangaré en Nahawa Doumbia.

De kerstnachten in het TGP begeleidden een decennium van trots op Afrikaanse muziek, die de zielen en lichamen deed trillen van een generatie wier kinderen hun afkomst opeisen.

Afrodescendant, van hier en niet van elders, zijn deze avonden een bevestiging van steeds opnieuw samengestelde identiteiten, opgeschud door de muzikale windstromingen die evenzeer uit West-Afrika komen als van Johann Sebastian Bach, funk en blues. Wie kan de uitdaging beter aangaan dan Nina Tonji, die de generaties van Africolor met elkaar laat dialogeren door standards, hymnes, wiegeliedjes en lofzangen opnieuw te interpreteren? Evenzeer thuis bij Mozart als bij Toto Guillaume, staat zij aan de muzikale leiding van deze afroascendante creatie, omringd door wordsof Azia, oprichter van de Bhété Jazz, en vele anderen. Zij tekenen een nieuw continent, brengen de muzikale en spirituele kruisbestuivingen in kaart die hen vormen, ontdoen zich van Oriënt en Occident, van Noord en Zuid: de voeten in Seine-Saint-Denis, het hoofd in de harmonie der sferen, de vellen van de trommels en de lichamen gespannen naar één mooi en eenvoudig idee: wij zijn hier en wij gaan niet weg.