Cachemire

Gepresenteerd door Rage Tour. Al tien jaar schudt Cachemire de Franse rock flink wakker.

Al tien jaar laat Cachemire onze botten trillen met zware gitaarriffs, hard geslagen drums en bijtende teksten.

Suffit Juste d’Une Seconde blijft trouw aan die lijn. Op dit nieuwe album herkennen de aficionado’s met plezier de “Cachemire-vezel” die sinds Photochope-Moi aanwezig is: die laat de haren tintelen en de huid zweten van het ritme dat met hoofd en hielen wordt aangegeven.

Maar de tijd heeft het vermogen om patina te geven. De vacht van Cachemire is in tien jaar tijd een leer geworden dat van nummer tot nummer fijner is geworden. De teksten zijn nog steeds even bijtend, helder en direct; ze wijzen op onze verkeerde gewoonten, onze absurditeiten en onze blunders, zonder ooit een les te geven.

En de band verloochent niets van haar punkachtige, zelfs metalen uitspattingen, zoals die van Le Dernier Essai. Maar 2025 betekent zonder twijfel de terugkeer naar de basis. Naar de wortels. Naar de voedingsbodem. Naar de vruchtbare grond van de band. De rock. De pure. De eenvoudige. De krachtige.

Het geluid van dit laatste album is vol en dicht. De gitaarriffs zijn er, en hoe! De keyboards ook. De snaren en de orgels zonder twijfel. De 13 korte melodische filmpjes zijn doeltreffend. Heel doeltreffend. Ze zijn compact, krachtig en zonder omwegen. De eindes zijn scherp en afgebakend. Het is met de kapmes gekapt.

Gemaakt voor het podium.

Uit de rots(rock) gehouwen. Suffit juste d’une seconde valt niet uiteen. Het dwaalt niet af in complexiteit of zelfs gecompliceerdheid. En deze leerlooiing is uniek. Dat blijkt uit het grote werk aan de koren en de stem van FredBastar. Die stem is nog steeds doordrenkt van de kenmerkende peperkorrel die in de luchtpijp blijft steken; ze bevrijdt zich van de muzikale omhulling bij een “Adam” of een “Seul” om ons oog in oog toe te spreken en te zeggen: “Luister goed. Dit is belangrijk.” Er zit hoop in de teksten. Je leeft beter in “2080” dan in 2020.