Cachemire

Gepresenteerd door Rage Tour. Al tien jaar haalt Cachemire de Franse rock flink door elkaar.

Al tien jaar laat Cachemire ons botten trillen met een flinke dosis invretende gitaren, klappende drums en bijtende teksten.

Suffit Juste d’Une Seconde wijkt op dat vlak niet af van de regel. Op dit nieuwe album vinden de fans met veel plezier de “cachemirische vezel” terug die sinds Photochope-Moi wordt geweven, die de haren doet opveren en de huid laat glimmen onder een laagje zweet, doordat je met je hoofd en hielen het ritme markeert.

Maar de tijd heeft het voordeel dat er patina op komt. De vacht van Cachemire is in een decennium een leer geworden dat van nummer tot nummer fijner is geworden. De teksten zijn nog altijd even bijtend, helder en direct, en wijzen met de vinger naar onze tekortkomingen, onze absurditeiten en onze onhandigheden, zonder ooit een les te willen geven.

En de band verloochent niets van zijn schurende punk- en zelfs metalescapades, zoals die van Dernier Essai. Maar 2025 betekent ongetwijfeld de terugkeer naar de basis. Naar de wortels. Naar de voedingsbodem. Naar de vruchtbare grond van de band. De rock. De pure. De eenvoudige. De krachtige.

De klank van dit laatste album is vol en dicht. De gitaarriffs zijn er en héél erg aanwezig. De toetsen ook. De snaren en de orgels ongetwijfeld. De 13 korte filmpjes zijn doeltreffend. Heel doeltreffend. Ze zijn strak, krachtig en zonder omwegen. De eindes zijn scherp en afgebakend. Het is met een snoeibijl gehakt.

Op maat gemaakt voor het podium.

Uit de rots(k) gehouwen.

Suffit juste d’une seconde valt niet uit elkaar. Het verdwaalt niet in complexiteit of zelfs ingewikkeldheid. En die looiing is uniek. Dat blijkt uit het grote werk aan de koren en de stem van FredBastar. Nog steeds getint met die typische peperkorrel die in de luchtpijp blijft zitten, bevrijdt ze zich uit de muzikale omhulling bij een “Adam” of een “Seul” om ons onder vier ogen toe te spreken en te zeggen: “Luister goed. Dit is belangrijk.”

Er zit hoop in de teksten. Je leeft beter in “2080” dan in 2020.