Ces Filles qu'On Attend

Welke sporen laat de kindertijd achter? Welke gevechten hebben het leven getekend van de onbekenden die je op straat tegenkomt? Niemand is zomaar over drie heuvels getrokken om zich in een weide te gaan uitrekken; de kindertijd laat sporen na bij volwassenen, zoals doornen een knie schrammen. En dat is nog wanneer alles min of meer normaal verloopt. Maar wat als het misloopt? Wanneer iets niet lijkt te passen, niet normaal lijkt te zijn, wanneer het verschil al op het schoolplein voelbaar wordt. Het gewicht van een lichaam dat wordt beoordeeld, de traagheid van een gedachte waar men de vinger op legt, de chaos van een huis dat je elke dag verlaat met je schooltas op de rug.

Om Ces filles qu'on attend te schrijven, heeft Claudine Galea samen met de drie spelers van de voorstelling jonge meisjes uit Saint-Denis ontmoet die aan het opgroeien waren.

Ze heeft hun woorden verzameld – soms zeldzaam, soms ruw – om er een tekst van te maken waarin ze in razend tempo drie heroïsche verhalen van tienermeisjes uittekent. Ze luistert naar hen terwijl ze in de straten lopen, in de tegenwoordige tijd, en moedigt hen aan recht op hun toekomst af te stormen.

Elsa Granat regisseert deze drie levenswegen en zet haar onderzoek voort naar de plaats van het kind in onze samenlevingen, de laatste schakel van het kwetsbare. Deze voorstelling, drie jaar geleden begonnen op initiatief van Julie Deliquet in het kader van het festival L'Équipé·e, werd voortgezet dankzij het veldwerk van de spelers en de auteur. Dit seizoen neemt een regisseuse haar over om ze tot een einde te brengen, en laat zo zien dat theater vandaag collaboratief kan ontstaan uit de werkelijkheid.

Een speelse keten, als een cadavre exquis, om het verhaal van de vivantes exquises te vertellen.