Être Vivant

Bij zonsopgang is een nomadische hut op het podium van het theater aangekomen. Vrij geïnspireerd op “Château ambulant” van Miyazaki, is dit eigenaardige huisje dat zichzelf lijkt te bewegen de woonplek van Fourmi en haar gevederde reisgenootjes.

Echte kippen, elk met een eigen persoonlijkheid, komen het podium op. Fourmi, een clown, is er om hen te begeleiden en ervoor te zorgen dat alles goed verloopt, zodat ze het publiek kunnen ontmoeten en hun boodschap kunnen overbrengen.

Zij hebben iets essentieels te delen, daar is Fourmi van overtuigd. Ze weet niet hoe dat zich zal tonen en ook niet op welk moment. Maar zeker is dat het zich van het ene op het andere moment zal voordoen. Fourmi staat voortdurend en gevoelig in contact met hen.

De aandacht die levende wezens in het openbaar vragen, is een echte evenwichtsoefening… Zo vindt ze op natuurlijke wijze ruimte om haar verhaal te vertellen en met de kippen momenten uit het dagelijks leven en spelletjes te delen.

Ze praat met hen en geeft hen het woord, om onze wereld in vraag te stellen, terwijl ze ook die van hen en de blik die wij op hen werpen in vraag stelt.

Tussen de stemmen van de kippen door opent zich een intrigerende, onbekende klankruimte, die ons ook hun eigenaardigheden en hun oeroude oorsprong laat ontdekken… Het tegenovergestelde van het gebruikelijke africhten: door zich aan hun ritme en hun verlangens aan te passen, geeft de clown volwaardige plaats aan deze pluimveedieren die vaak slecht worden bekeken.

De poëtische onvoorspelbaarheid van de kippen is verrassend. Het “levende” ontplooit zich op het podium, met al zijn onhandigheden, zijn onvolkomenheden en onbekenden, die de lach oproepen en het luidkeels zingen van de kindertijd.

Naast hen is Fourmi een drager van het woord; zij legt de verbinding tussen deze menselijke wereld en die van de dieren, tussen het podium en het publiek.

Met haar gevoeligheid getuigt ze van deze band van genegenheid, van hun eigen wegen die elkaar kruisen en weerklank vinden in de huidige wereld.