La Flûte Enchantée

Gestuurd door de Koningin van de Nacht, meent de jonge prins Tamino de lieflijke Pamina te moeten ontrukken aan de klauwen van de gevreesde Sarastro, die hem wordt voorgesteld als een wrede despoot. Achter deze opdracht schuilt echter een initiatieproef waarin waarheid en illusie door elkaar lopen. Aanvankelijk geleid door de mysterieuze drie Dames, trekt Tamino samen op met Papageno, een grillige en angstige vogelvanger wiens humor en eenvoud afsteken tegen de edelmoedigheid van de held. Aan ieder wordt een magisch voorwerp toevertrouwd: een betoverd klokkenspel voor de een, een fluit met wonderlijke krachten voor de ander. Deze instrumenten worden sleutels om hindernissen te nemen en hun bestemming te onthullen.

Beetje bij beetje scheurt de sluier: niet Sarastro belichaamt de duisternis, maar de Koningin zelf, meegesleept door haar dorst naar wraak. Het avontuur neemt dan de vorm aan van een initiatiereis, afgewisseld met morele en spirituele beproevingen. Elke stap brengt Tamino en Pamina niet alleen dichter bij hun huwelijk, maar ook bij een opstijging naar het licht, gesymboliseerd door de wijze en welwillende orde van Sarastro. Achter de wendingen van het verhaal ontvouwt La Flûte enchantée zich als een symbolisch gedicht, waarin de muziek de tegenstelling tussen duisternis en helderheid, tussen angst en liefde verheerlijkt, tot het sprookje zich verheft tot het universele.