La Flûte Enchantée

Door de Koningin van de Nacht gestuurd, meent de jonge prins Tamino de lieve Pamina uit de klauwen van de geduchte Sarastro te moeten bevrijden, die hem wordt voorgesteld als een wrede despoot. Maar achter deze opdracht schuilt een inwijdingsproef waarin waarheid en illusie door elkaar lopen. Aanvankelijk geleid door de geheimzinnige drie Dames, trekt Tamino samen op met Papageno, een grillige en bangelijke vogelvanger wiens humor en eenvoud scherp afsteken tegen de edelmoedigheid van de held. Aan ieder van hen wordt een magisch voorwerp toevertrouwd: een betoverd klokkenspel voor de een, een fluit met wonderbaarlijke krachten voor de ander. Die instrumenten worden sleutels om hindernissen te overwinnen en hun lot te onthullen.

Beetje bij beetje valt de sluier: niet Sarastro belichaamt de duisternis, maar de Koningin zelf, meegesleurd door haar dorst naar wraak. Het avontuur krijgt dan de vorm van een inwijdingsreis, gemarkeerd door morele en geestelijke beproevingen. Elke stap brengt Tamino en Pamina niet alleen dichter bij hun huwelijk, maar ook naar een opstijging naar het licht, gesymboliseerd door de wijze en welwillende orde van Sarastro. Achter de wederwaardigheden ontvouwt La Flûte enchantée zich als een symbolisch gedicht, waarin de muziek de tegenstelling tussen duisternis en helderheid, tussen angst en liefde verheerlijkt, tot het verhaal zich verheft tot het universele.