La vie devant soi

De bewerking van de roman van Romain Gary als eenpersoonsvoorstelling, intiem en grappig, waarna je met een hevig verlangen om te leven de zaal verlaat.

Momo is nu 60 jaar. Hoewel mensen hem soms “gratuit” hebben behandeld, houdt hij van het leven, met zijn vreugden maar ook zijn tegenslagen. In een intieme en grappige eenpersoonsvoorstelling opent hij zijn doos met herinneringen en neemt hij ons mee in de magie van zijn jeugd. Met een blik vol oneindige tederheid laat hij zijn adoptiemoeder, Mme Rosa, weer tot leven komen en roept hij de herinnering op aan zijn mentor, M. Hamil. Rond hen herleeft een vrolijke “bordel”: die van de buren in het gebouw, in het volkse en kosmopolitische Belleville van de jaren zeventig, zonder ooit “pejoratief” te zijn. Een aangrijpend verhaal, vol menselijkheid. “Men moet liefhebben”.

De keuze voor een eenpersoonsvoorstelling legt van nature het woord bij Momo, het kloppende hart van het verhaal. Op het toneel speelt Éric Belkheir een Momo die volwassen is geworden. Hij is achtereenvolgens verteller, getuige en personage en laat voor onze ogen de bewoners van Belleville opdoemen, de plekken en figuren die zijn jeugd hebben getekend. Enkele meubels, enkele voorwerpen, en er herrijst een hele wereld, waarbij de verbeelding van de toeschouwer de gezichten, ruimtes en situaties zelf invult.

Tussen vertelling en belichaming breekt de vierde wand, om zich daarna opnieuw uit te vinden, en ontstaat een directe, intieme en levendige band met het publiek.

De poëzie, de humor en de tederheid van Romain Gary komen naar voren en geven het publiek een hevig verlangen om te leven en lief te hebben.

Onderscheiding: Prix Goncourt 1975 Credits: Eenpersoonsvoorstelling met Eric Belkheir Regie: Carole Mermoud Scenografie: Charlotte Villermet Licht: Johanna Boyer-Dilolo Muziek: Maria Kotrotsou Geproduceerd door Etoile & compagnie

Duur: 1 uur en 20 minuten