Marlon Magnée

Na vijftien jaar de wereld rond te zijn getrokken met La Femme, de groep die hij mede oprichtte (talrijke gouden platen, een Victoire de la musique, meer dan 600 miljoen streams, meer dan 400.000 verkochte albums) en naar de grootste…

000 verkochte albums) en die hij naar de grootste podia in Frankrijk en het buitenland bracht (Accor Arena, Zéniths, Glastonbury, Austin City Limits, Lollapalooza Chicago, Osheaga Montreal…), keert Marlon nu solo terug met een eerste album dat hem weer in contact brengt met zijn eerste passies.

Het album draagt zijn voorliefde voor onverwachte kruisbestuivingen en zijn eigenzinnige stijl: een mengeling van rockabilly, punk, coldwave en psychedelische psychobilly.

De nummers, in het Frans maar ook in het Engels, steunen op gitaren uit de sixties, een “synthesizerorgie” uit de eighties, krachtige drumcomputers, analoge delays en een bewust ruwe energie.

Zijn invloeden zijn over het hele album voelbaar: Velvet Underground, The Stranglers, Motörhead, The Cure, The Stray Cats, JJ Cale, de Nuggets-compilaties, maar ook Franstalige figuren als Gainsbourg, Les Rita Mitsouko, Métal Urbain, Plastic Bertrand en Marc Charlan.

Het resultaat is een snelle, nerveuze plaat (tempo's van 240 bpm), soms radicaal, bedacht “voor wie een bloedend hart heeft en zin heeft om ervoor te vechten”.

Het album werd gecoproduceerd met Renaud Letang (Feist, Manu Chao, Peaches) in de legendarische studio Ferber en markeert een echte terugkeer naar de bron voor Marlon; het kondigt met kracht de terugkeer van rock in het huidige muzieklandschap aan.