Whitechapel

Whitechapel, in 2006 opgericht in Knoxville, Tennessee, heeft zijn kern – zanger Phil Bozeman, gitaristen Ben Savage, Zach Householder en Alex Wade, bassist Gabe Crisp – sinds 2007 ongewijzigd gehouden, met uitzondering van drummer Brandon Zackey, die sinds 2022 bij de band speelt. Hoewel Hymns in Dissonance chronologisch volgt op Kin, uitgebracht in 2021, is het nieuwe album thematisch eigenlijk een soort vervolg op This is Exile, en de titel van drie woorden, Hymns in Dissonance, belichaamt die verbinding.

“Geen compromissen; er zit niets liefs in HID, of het nu gaat om de riffs, de teksten of de algehele sfeer van het album”, zegt gitarist Alex Wade.

“We hebben geprobeerd ons tot nu toe zwaarste album te schrijven. We wilden iets afschuwelijk dreigends en brutaals uitbrengen.”

“Het album vertelt het verhaal van een volgeling van een cultus die waardige mensen verzamelt om zich bij zijn sekte aan te sluiten”, gaat Wade verder, “en er zijn momenten in het verhaal waarin de cultusleden een kwaadaardige hymne zingen om een portaal te openen waardoor de cultusleider kan binnentreden.”

De dynamische en brute muzikaliteit van de band vormt de soundtrack bij het boeiende verhaal dat zanger Phil Bozeman heeft bedacht.

“Hymns in Dissonance is een parodie op de ware aard van hymnes”, legt Bozeman uit. “Hymnes zijn melodieus en harmonieus. Dissonantie is het tegenovergestelde van melodie en harmonie. Dissonantie staat voor het kwaad. De albumtitels zijn de hymnes, die de zeven hoofdzonden belichamen, van nummer 3 tot en met 10. Nummers één en twee vormen de intro.”

De huiveringwekkende en actuele visie van de band werd voor het eerst onthuld in het najaar van 2024 met de single “A Visceral Retch”, waardoor fanatieke fans het nummer bestempelden als “een versie van Whitechapel die we nog nooit eerder hebben gehoord. Het is onmogelijk uit te leggen hoe absoluut brutaal dit nummer is. Het is een droom die werkelijkheid is geworden.