Alan Stivell

Alan Stivell, geboren als Alain Cochevelou op 6 januari 1944 in Riom (Puy-de-Dôme), is een Franse singer-songwriter en muzikant van Bretonse afkomst.

Hij is multi-instrumentalist en bespeelt vooral de keltische harp, maar ook piano, synthesizer, Ierse fluit, bombarde, Schotse doedelzak en slagwerk. Daarnaast is hij zanger en tekstschrijver, in meerdere talen.

Hij zet zich in voor de erkenning van de Bretonse taal en cultuur.

Vanaf de jaren vijftig droeg Alan Stivell bij aan de wedergeboorte van de keltische harp uit Bretagne, dankzij het werk van zijn vader Georges Cochevelou, die het instrument maakte. Vanaf 1966 is Alan Stivell de eerste professionele Bretonse zanger die voornamelijk in de Bretonse taal (brezhoneg) zingt. Als erfgenaam van de eerste Bretonse muzikale vernieuwing (die de oprichting van de bagadoù had gezien), beïnvloed door de Angelsaksische rock en folk-song, droeg hij bij aan de Franse en keltische folk- en folkrockbewegingen van de jaren zestig en zeventig.

Alan Stivell revolutioneerde de Bretonse muziek door er vooral gaelische en Angelsaksische invloeden in te verwerken, maar ook die van de klassieke muziek van gisteren en vandaag en die van andere continenten. Hij bracht ook de technische innovaties van het eind van de twintigste eeuw in. Destijds traden andere Bretonse artiesten al op, maar behalve Glenmor kwamen zij niet tot het professionele niveau, en hun modernisme ging niet verder dan de klassieke gitaar (op één uitzondering na). Hij was de eerste die de keltische muziek werkelijk elektrificeerde. Zowel technologisch, muzikaal als qua vorm toonde hij een zekere eclectische geest: naast de al genoemde genres voegde hij aan de Bretonse muziek elektro-accenten toe (vanaf 1979) of hiphop (in 1993), en hij opende zich voor de Japanse cultuur door (in 2015) haiku's uit de zeventiende tot de negentiende eeuw te vertolken. Hij bedacht, tekende en liet zijn eigen elektro-akoestische en elektrische keltische harpen ontwerpen en maken.

Hij maakte de Bretonse muziek en cultuur wereldwijd bekend, via zijn artistieke werk en internationale tournees, via communicatie, maar ook door het sneeuwbaleffect van zijn navolgers. Aan de oorsprong van de opleving die de Bretonse taal en de trots van het Bretonse volk doormaken, heeft hij de weg gebaand voor diverse artiesten.

Zijn muzikale werk is verbonden met een strijd voor de erkenning van de Bretonse en keltische culturen. Hij ziet die niet los van het overbrengen, over de grenzen heen, van boodschappen doordrenkt van humanisme en broederschap. Deze openheid komt vanaf het begin tot uiting in culturele vermengingen en muzikale fusies, waardoor hij een van de voorlopers van de world music is, die hij al duidelijk definieerde op zijn eerste album Reflets uit 1970. Het is tegelijk de zoektocht naar “globale muziek” in ruimte en tijd en de bevestiging van het panceltisme, samen met een gelijkheidsvisie op de mens (Human~Kelt).