Calogero

Calogero, voluit Calogero Maurici, geboren op 30 juli 1971 in Échirolles (Isère), is een Frans-Italiaanse zanger, componist en muzikant in de stijl poprock.

Hij begint zijn muzikale loopbaan wanneer hij op zestienjarige leeftijd de groep Les Charts oprichtte met zijn broer Gioacchino en Francis Maggiulli.

In 1999 start hij zijn solocarrière met het album Au milieu des autres. Hij wordt populair vanaf zijn tweede schijf, Calogero, uitgebracht in 2002 en gedragen door En apesanteur. Voor de clip van deze eerste hit, die bijna even bekend is als het nummer zelf, verschijnt Calogero samen met de jonge actrice Mélanie Doutey.

Begin 2004 ontvangt de zanger de NRJ Music Award voor Franstalige mannelijke artiest van het jaar en daarna de Victoire voor mannelijke artiest-interpreet.

Zijn opus 3, uitgebracht in de zomer van 2004, valt vooral op door de nummers Face à la mer — met rapper Passi als gastartiest —, Si seulement je pouvais lui manquer — dat de top 10 haalt in Frankrijk en in Franstalig België — en Yalla. Het album krijgt binnen acht maanden de certificering dubbel platina en binnen elf maanden diamant. Het concert van de zanger in Forest National (Brussel) in maart 2005 levert een dubbel livealbum op, Live 1.0.

Daarna volgen de albums Pomme C (2007) en L'Embellie (2009). In 2010 verschijnt de compilatie V.O.-V.S., met zijn oudere hits. Het jaar daarop wordt zijn concert in het Dôme de Paris - Palais des Sports opgenomen op de plaat Live symphonique.

In 2012 richt Calogero samen met onder meer Stanislas, Philippe Uminski en Karen Brunon de groep Circus mee op, die één enkel album uitbrengt.

In 2014 keert hij solo terug met het album Les Feux d'artifice, gedragen door Un jour au mauvais endroit en Le Portrait. Het jaar daarop brengt hij een derde livealbum uit, net als Live 1.0 afkomstig van een concert in Forest National: Live 2015.

Vervolgens verschijnen nog vier studioalbums van zijn hand: Liberté chérie (2017), Centre ville (2020), A.M.O.U.R (2023) en X (2024).