Celia Cruz

Celia Caridad Cruz Alfonso (21 oktober 1925 – 16 juli 2003), bekend als Celia Cruz, was een Cubaans-Amerikaanse zangeres en een van de populairste Latijns-Amerikaanse artiesten van de 20e eeuw. In de jaren vijftig kreeg ze de bijnaam “La Guarachera de Cuba” en werd ze internationaal de “Koningin van de salsa”. Ze verkocht meer dan 30 miljoen platen.

Ze begon op Cuba als zangeres van het orkest Sonora Matancera, een samenwerking die vijftien jaar duurde (1950–1965). Ze beheerste verschillende Afro-Cubaanse stijlen, waaronder de guaracha, de rumba, de son en de bolero, en nam talrijke singles op voor Seeco Records.

In 1960, na de nationalisatie van de muziekindustrie door de Cubaanse revolutie, verliet ze haar land en werd ze een van de symbolen van de Cubaanse gemeenschap in ballingschap. Ze zette haar carrière voort in Mexico en daarna in de Verenigde Staten, waar ze zich definitief vestigde. In de jaren zestig nam ze samen met Tito Puente “Bemba colorá” op, haar kenmerkende nummer. In de jaren zeventig tekende ze bij Fania Records en werd ze nauw verbonden met de salsa, met “Quimbara”. Later kende ze succes met “La vida es un carnaval” en “La negra tiene tumbao”, en werkte ze samen met Wyclef Jean en Lauryn Hill aan “Guantanamera”, dat genomineerd werd voor de Grammy Award voor beste rapduo of -groep.

Haar discografie telt 37 studioalbums. Ze ontving twee Grammy Awards en drie Latin Grammy Awards en speelde in films en telenovelas. Haar uitroep “¡Azúcar!” is uitgegroeid tot een van de symbolen van de salsa. In 2026 werd ze postuum opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame als vroege muzikale invloed.