Thomas Bernhard

Nicolaas Thomas Bernhard (9 februari 1931 – 12 februari 1989) is een Oostenrijkse romanschrijver, toneelschrijver, dichter en polemist, die wordt beschouwd als een van de belangrijkste Duitstalige auteurs van de naoorlogse periode. Zijn werk, pessimistisch over de menselijke conditie en zeer kritisch over de naoorlogse Oostenrijkse cultuur, verkent de dood, isolement, obsessie en ziekte. Zijn stijl laat personages en gebeurtenissen vanuit meerdere perspectieven zien en maakt gebruik van lange monologen van hoofdpersonen die op de rand van waanzin staan.

Hij werd in Nederland geboren als zoon van een ongehuwde Oostenrijkse moeder en groeide deels op bij zijn grootouders in Oostenrijk. Hij stond dicht bij zijn grootvader, de romanschrijver Johannes Freumbichler, die hem kennis liet maken met de literatuur. Op zijn adolescentie kreeg hij pleuritis en daarna tuberculose; hij leed zijn hele leven aan een invaliderende longziekte. Tijdens zijn herstel in een sanatorium leerde hij Hedwig Stavianicek kennen, een rijke erfgename die zijn literaire ambities steunde.

Na de roman Frost (1963) vestigde hij zich twintig jaar lang als een van de belangrijkste romanschrijvers en toneelschrijvers. Zijn belangrijkste werken zijn de romans Correction (1975) en Extinction (1986) en zijn memoires Gathering Evidence (1975–82). George Steiner noemde hem “de grootste vakman van de Duitse prosa na Kafka en Musil”. Hij beïnvloedde het alledaagse Oostenrijkse taalgebruik en een generatie auteurs, onder wie Elfriede Jelinek.