Yes

Yes is een Britse rockgroep uit Londen in het Verenigd Koninkrijk. De groep werd in 1968 opgericht en wordt beschouwd als een van de pioniers van het progressieve genre. In de ruim vijftigjarige geschiedenis heeft de groep in zijn verschillende bezettingen achttien leden gehad, van wie de helft meerdere periodes deel uitmaakte van de groep (niet minder dan vijf voor Rick Wakeman). Door de vele wisselingen van muzikanten heeft de groep de bijzonderheid dat het nooit meer dan twee opeenvolgende studioalbums met dezelfde bezetting heeft opgenomen en dat het sinds 2015 geen enkel oorspronkelijk lid meer telt; het oudste lid is Steve Howe, die twee jaar na de oprichting toetrad en sinds 1995 zonder onderbreking deel uitmaakt van de groep.

De eerste bezetting van de groep bestaat uit zanger Jon Anderson, gitarist Peter Banks, bassist Chris Squire, toetsenist Tony Kaye en drummer Bill Bruford. Zij brengt twee albums uit, Yes in 1969 en Time and a Word het jaar daarop, en daarna, na de komst van Steve Howe op gitaar, The Yes Album in 1971. Met Rick Wakeman op toetsen en vervolgens Alan White achter het drumstel wordt Yes een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de progressieve muziek met de albums Fragile (1971), Close to the Edge (1972), Tales from Topographic Oceans (1973), Relayer (1974, met Patrick Moraz op toetsen), Going for the One (1977) en Tormato (1978). Na het album Drama, opgenomen met de leden van het duo The Buggles, Trevor Horn en Geoff Downes, ter vervanging van Anderson en Wakeman, lost de groep eind 1980 op.

De groep herrijst drie jaar later met de komst van gitarist Trevor Rabin en de terugkeer van Jon Anderson en Tony Kaye. Yes kiest voor een meer poprockgeluid. Het album 90125 (1983) is een commercieel succes dat de groep nog nooit eerder had behaald, met de single Owner of a Lonely Heart, die zijn eerste en enige nummer 1 in de Verenigde Staten wordt, gevolgd door het album Big Generator in 1987. In 1988 richt Jon Anderson met voormalige leden van Yes de supergroep Anderson Bruford Wakeman Howe op, voordat deze laatsten zich bij de overgebleven leden voegen om het album Union op te nemen in 1991. Deze achtkoppige reünie houdt echter geen stand, en Yes neemt vervolgens het album Talk (1994) op met de muzikanten van de hereniging, voordat Howe en Wakeman Rabin en Kaye vervangen voor de twee delen van Keys to Ascension (1996 en 1997). Wakeman verlaat de groep in 1997 opnieuw, om er in 2002 weer bij te komen, voordat hij in 2004 voor de laatste keer vertrekt. Hij wordt achtereenvolgens vervangen door Billy Sherwood (album Open Your eyes in 1997), Igor Koroshev (album The Ladder in 1999) en zijn zoon Oliver Wakeman. Na het album Magnification in 2001, opgenomen zonder vaste toetsenist, en een tournee ter gelegenheid van het 35-jarig jubileum in 2004, legt de groep een pauze in.

In 2008 verlaat Jon Anderson Yes, waarna hij opnieuw samenwerkt met voormalige leden binnen ARW. De groep neemt dan Benoît David in dienst, en met hem en de teruggekeerde Geoff Downes neemt het in 2011 het album Fly from Here op, voordat de nieuwe zanger wordt vervangen door Jon Davison. Deze bezetting brengt in 2014 het album Heaven and Earth uit, het laatste met Chris Squire, die in 2015 overlijdt. Billy Sherwood neemt vervolgens zijn vacante plaats als bassist in. In 2017 wordt Yes opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame, en het jaar daarop organiseert de groep een tournee ter gelegenheid van het vijftigjarig jubileum. Datzelfde jaar verschijnt het album Fly from Here Return Trip, een heruitgave van het album uit 2011, maar met Trevor Horn als zanger.