Eden

1974, de maand van de tornado's. Twee tieners, Sonora, een Afro-Amerikaanse, en haar beste vriend Clayton, een blanke jongen, beiden afkomstig uit de working class, breken in bij huizen in de chique wijken. Domino, een andere tiener, sluit zich bij hen aan. Het trio verzint levens die ze niet hebben en projecteert zichzelf in de Amerikaanse droom. Op een dag gaan ze het huis binnen van Rufus, een Afro-Amerikaan uit een welgestelder gezin. Die plek wordt geleidelijk hun toevluchtsoord en hun Eden: ze komen er samen, amuseren zich er en ontdekken er hun seksualiteit. Maar deze jeugdige roes wordt abrupt onderbroken wanneer Sonora de waarheid onthult over haar verdwenen broer Hiram. Dan ontstaat er een scheur in het leven van de jongeren, die een einde maakt aan hun dromen.

Na La Brèche en Qui a besoin du ciel is Eden het derde deel van de trilogie van de Amerikaanse schrijfster Naomi Wallace, die de verwoestingen van het neoliberalisme aan het eind van de twintigste eeuw in Kentucky schetst.

Tommy Milliot, de regisseur, komt uit Noord-Frankrijk, een arbeidersregio die in ongenade viel na de ineenstorting van de textiel- en fossiele industrieën. Dat schept een band. In Eden vertrouwt hij aan vijf jonge spelers de taak toe om deze even poëtische als politieke tekst te dragen. Het toneel wordt gevuld met hun tienerlijke aanwezigheid, vloeibaar, zwevend, bijna gedroomd. Dit initiatieverhaal over de overgang naar volwassenheid slaat in door zijn waarachtigheid en schudt de mythe van de Amerikaanse droom op.