Exposition monographique consacrée à l’artiste australienne GW BOT | GLYPHMAKER - La métamorphose des signes

De galerie Arts d’Australie • Stéphane Jacob presenteert GW BOT | GLYPHMAKER — La métamorphose des signes, een monografische tentoonstelling gewijd aan de Australische kunstenaar GW Bot, van 15 oktober 2026 tot en met 23 januari 2027, op 13 rue Chapon, 75003 Paris. In haar oeuvre ontwikkelt GW Bot een eigenzinnige taal van tekens en glyfen, geïnspireerd door de texturen, ritmes, het licht en de sfeer van het Australische landschap. Tussen schrift en abstractie vertalen haar vormen een intieme band met het territorium, waarin de natuur tegelijk geheugen, taal en innerlijke ruimte wordt.

Geboren in 1954 in Quetta, Pakistan, uit Australische ouders, is GW Bot een Australische kunstenaar wier werk de banden onderzoekt tussen de mens, het landschap en de innerlijke wereld. Haar jeugd, doorgebracht in verschillende landen, voedde al vroeg haar interesse voor culturen en territoria. Ze studeerde kunst in Londen, Parijs en Australië, en behaalde in 1982 haar diploma aan de Australian National University in Canberra. Sinds 1985 wijdt ze zich volledig aan haar artistieke praktijk. Gevestigd in Canberra, midden in een omgeving die de belangrijkste bron van haar inspiratie is geworden, koos ze de wombat als totemdier, als verwijzing naar de eenheid tussen de mens en zijn omgeving die aanwezig is in bepaalde Aboriginal tradities. Ze vormde haar kunstenaarsnaam op basis van een van de vroegste geschreven benamingen van de wombat in een Franse bron: « le Grand Wam Bot  ».

Voorwoord bij de tentoonstelling

Door haar werk ontwikkelt GW Bot een eigenzinnige visuele taal gebaseerd op de « glyfen  », tekens die zij uitvindt en omvormt in contact met de Australische landschappen. Een glyf is een grafisch teken dat een vorm en een betekenis in zich draagt. Halverwege tussen plantaardige, dierlijke en menselijke vormen vormen deze tekens een open alfabet, waarvan de betekenis bewust mysterieus blijft. De kunstenaar wil de natuur niet op realistische wijze weergeven. Zij vertaalt eerder de ritmes, krachten en transformaties ervan. Bossen, weilanden, kliffen, verbrande aarde en droge landschappen worden zo de bron van een persoonlijk schrift. Haar universum groeide ook uit talrijke reizen naar Europa en het Midden-Oosten. Byzantijnse kunst, de beelden van Aghtamar, de motieven van oosterse tapijten of nog La Dame à la licorne hebben haar verbeelding gevoed en haar vocabulaire van vormen en symbolen verrijkt.