L’Omelette aux champignons

Een zakelijk diner in een bobo-woke gezin aan het hoofd van een fabriek voor sextoys ontspoort in een farce onder invloed van een hallucinogene paddenstoel! Trouw aan hun voorliefde voor burlesk en subversie levert het duo Claire & Mélanie een vrolijk bijtende politieke satire af, geïnspireerd op de codes van het boulevardtheater.

Aan het hoofd van Moulisex, leider in met de hand gegoten sextoys van latex: Mélanie, ambitieuze CEO, en haar partner Claire, linkse erfgename die verantwoordelijk is voor de afdeling “welzijn en care”. Het koppel nodigt een lobbyist-startupper uit, houder van een octrooi op een biologisch sextoy, en diens echtgenote, senator – een tikje conservatief – voor een beslissend diner voor de toekomst van het bedrijf in verval. Maar de omelet die die avond wordt opgediend, een beetje te bijzonder, zal de maskers, de koppels, de progressieve zekerheden en de machtsverhoudingen definitief doen exploderen. Met deze hallucinante farce, geïnspireerd op het beroemde stuk Potiche, schetsen Claire Lapeyre-Mazérat en Mélanie Martinez-Llense een portret dat even grappig als scherpzinnig is van een welgestelde, woke, goedbedoelende kleinburgerij, verscheurd tussen haar ambities en haar tegenstrijdigheden. Tussen Judith Butler en Les Bronzés in belooft deze creatie een vrolijk-prikkelende reflectie op onze tijd. De Omelette aux champignons wordt geserveerd. Eet smakelijk!

Rond de voorstelling Arpentage van “T’es sérieuse ?” van Laélia Véron en Guillaume Fondu (woensdag 16 juni 2027 | 18.30–21.30 uur)

In samenwerking met Peuple & Culture

Duur 3 uur

Tarief € 8

Reservering aanbevolen

La Maison des Métallos nodigt je, in samenwerking met Peuple & Culture, uit op een arpentage-atelier rond het boek T’es sérieuse ? Problèmes politiques de l'ironie van Laélia Véron en Guillaume Fondu, begin 2026 verschenen bij uitgeverij La Découverte. Ironie wordt van alle kanten geprezen. Ze kan tegelijk doen lachen en doen nadenken. Door te spelen met effecten van vermelding en echo kan ze bijvoorbeeld dominante discours kritisch heroverwegen. Maar in hoeverre is dat kritische woord politiek? Kan het een politieke gemeenschap versterken, of juist bepaalde vooroordelen in stand houden in het comfort van de eigen kring? Is het een instrument van emancipatie dat hiërarchieën kan omverwerpen, of juist de uitdrukking van een (gendergebonden, geletterd, enz.) privilege?