La Politique du Pire

Adrien Barazzone speelt alle personages van een gemeenteraad.

Centraal in het debat: de plaatsing van een kunstwerk op de plaats van het standbeeld van Woodrow Wilson.

Het tweede deel van de Trilogie des systèmes, na Toute intention de nuire, is La Politique du pire, een monoloog met een galerij van personages. Een katheder, vijf stoelen en evenveel microfoons en ventilatoren: het debat is geopend en de gemoederen lopen hoog op. Van Madame Tige, de onvermoeibare kletskous, tot de voorzitter in hoogst eigen persoon, alles komt aan bod.

Absurde discussies, goed geoliede politieke taal, kleine compromissen en grote tegenstrijdigheden: rond het werk dat Vanessa Koch aan de gemeente heeft geschonken, orkestreert de acteur deze politieke kakofonie met scherpzinnigheid en tederheid.

Met een bijtende energie belichaamt hij alleen de republikeinse dialoog en levert hij een verbluffende acteerprestatie. Met schalkse ironie speelt hij met onze democratische bekommernis, ons wantrouwen en onze grote verwachtingen ten aanzien van de politieke klasse.