Requiem de Fauré

Het Requiem van Fauré in d-mineur op. 48 van Gabriel Fauré, geschreven in zijn volle rijpheid, behoort tot zijn bekendste werken.

Het werd op 16 januari 1888 in de Église de la Madeleine voor het eerst uitgevoerd. Deze zielenmis wordt beschouwd als een van de meesterwerken van Fauré en als een van de mooiste requiems uit de 19e eeuw. Het werk, dat een zeer persoonlijk handschrift heeft, bevat meerdere stukken die tot de meest aangrijpende van de westerse koormuziek behoren.

Het Cantique de Jean Racine, op. 11, is een vocaal stuk dat Gabriel Fauré in 1865 componeerde, toen hij 19 jaar oud was. Geschreven voor koor (sopraan, alt, tenor en bas) met piano of orgel, staat dit stuk in des-majeur.

Na een inleiding op de piano (of het orgel) treedt het koor stemgroep voor stemgroep in. Bij de veertigste maat, na een instrumentale brug, volgt een modulerend middendeel in As-majeur (daarna b-mineur), waarin het werk zijn hoogste expressieve niveau bereikt. Via een langzame, plechtige terugkeer evolueert het stuk vervolgens naar zijn oorspronkelijke karakter.

Er bestaat een versie voor koor, harmonium en strijkkwintet (1866) en een versie voor koor en orkest (1906). Opgedragen aan César Franck, won de partituur de eerste prijs voor compositie op het eindexamenconcours van de École Niedermeyer in Parijs, waar Fauré leerling was.

De Symfonie nr. 3 in Es-majeur, “Eroica”, op. 55, is een van de markantste werken van Ludwig van Beethoven. Ze werd tussen 1803 en 1804 gecomponeerd en ging op 7 april 1805 in het Theater an der Wien in Wenen in première.

Aanvankelijk aan Napoleon Bonaparte opgedragen, verliest de symfonie die opdracht wanneer hij zich tot keizer uitroept. Beethoven wijdt haar daarna aan de nagedachtenis van “een groot man”, voordat hij haar officieel opdraagt aan zijn mecenas, prins Lobkowitz.