Théa

THÉA neemt de voortrekkersrol op zich in een generatiebeweging die even nonchalant als brutaal is, waarin de “kidz fucked up” de “new h4rdr0ck3rs” worden: een nieuw fenomeen dat alles op zijn kop zet waar het langs komt. THÉA gaat niet vrijuit met haar oude wonden.

Vermoedelijk om nooit te vergeten dat het soms moeilijk was om los te komen van het juk van andermans blik en van de voortdurende stigmatisering.

Die wond heeft haar echter wel in staat gesteld haar liedjes te schrijven, die zij “traanwinkels” noemt, zoals ze in een eerder nummer heeft gezegd. THÉA zoekt altijd naar poëzie in het gebied van het eigenaardige en in de onvoorspelbare energie van concerten.

Daar worden lichamen een politiek wapen van emancipatie en vrijheid. Zoals het feest, zodra het een manier is om een nieuwe ruimte te scheppen die niet bestaat binnen de sociale norm.

THÉA bouwt haar parcours op met de herinnering, diep in het lichaam verankerd, aan dat eerste geïmproviseerde concert in een kraakpand in Montreuil, net na de lockdown. Een daad van agitprop en overleving.

Inmiddels zegt zij zich “te mooi op het podium” te voelen, met het oneindige plezier van de interactie, gevoed door deze grondslag van de intersectionaliteit. Voor haar heeft muziek niet de functie om te herstellen, integendeel: “muziek is geen ‘safe place’.

Het is juist een plek van katharsis en van door elkaar lopende pijn”. Muziek als ideaal middel om haar onrust te blijven voeden en haar brandende, koortsachtige verlangen naar voortdurende gevaarzetting. Gevoelens en woede opschrijven die haar bang maken.

Dit leven van een vrouw op de vlucht is inderdaad vol dromen die even gevaarlijk als redding brengend zijn. © Didier Varrod