Kamermuziek is een muziekgenre voor een kleine groep instrumentalisten met strijk-, houtblazers-, koperblazers- of slaginstrumenten. Elke partij is geschreven voor één musicus, zonder oorspronkelijke dirigent of vaste solist.
Volgende datum in Rijsel: 23 januari 2027 bij Theatre Jean Ferrat.
chamber music op tour elders in Frankrijk
Eén aangekondigde datum buiten Parijs:
- Lille Theatre Jean Ferrat Bekijk de datum
🔔 Ontvang een bericht zodra er een nieuwe datum wordt aangekondigd
chamber music heeft nog geen data in Parijs. Laat je e-mailadres achter: we waarschuwen je bij elke nieuwe datum — en verder niets.
Komende data
1 komende datum
Komende concerten
Over — De artiest
Een kamermuziekwerk is een muziekcompositie bestemd voor een klein ensemble van strijk-, houtblazers-, koperblazers- of slaginstrumenten, dat traditioneel, vóór de opkomst van openbare concerten, in de “grote kamer” van een paleis paste. Elke partij is geschreven voor één enkele instrumentalist, zonder dat er oorspronkelijk een dirigent of een vaste solist was. Wanneer bepaalde stemmen worden verdubbeld of verdrievoudigd, vooral bij de strijkers, spreekt men van een kamerorkest; daarboven spreekt men van een orkest, met als toevoeging de instrumentale samenstelling ervan (symfonisch, voor strijkers, harmonieorkest, fanfare).
Het ontwerpen van deze ensembles – duo’s, trio’s, kwartetten, kwintetten, sextetten, septetten, octetten, nonetten en dectetten – vraagt van componisten kennis van harmonie, polyfonie, contrapunt en organologie. In de klassieke muziek wordt het componeren van strijkkwartetten meestal beschouwd als een van de hoogtepunten van het muzikale schrijven.
Deze ensembles van enkele solisten, die hun stem onafhankelijk van de andere voeren, hebben meestal als “leider” het hoogste instrument (de eerste viool in het strijkkwartet, de fluitist in het blazerskwintet). Sommige complexere werken of werken met een grotere bezetting vereisen echter de aanwezigheid van een dirigent, die altijd facultatief is maar vaak essentieel (Gran Partita voor 13 blaasinstrumenten in B-groot van Mozart, Serenade in d-mineur, op. 44 voor blazers, cello en contrabas van Dvořák).
In principe sluit de term stukken met een zangpartij uit, ondanks het intieme karakter dat lied en melodie vaak hebben. Sommige componisten van de 20e en 21e eeuw voegen de stem echter toe aan kamermuziekensembles, zoals Schönberg in zijn tweede strijkkwartet, op. 10 (1908), Ottorino Respighi in Il tramonto (1914), Olivier Greif in zijn Strijkkwartet nr. 3 met stem (1998) en Elena Ruehr in haar tweede kwartet “Song of the Silkie” (2000). In sommige recente werken kiest de componist ervoor om aan de akoestische instrumenten een partij van vastgelegde geluiden toe te voegen, bijvoorbeeld een magneetband of cd, of ze zelfs te versterken met microfoons, of hun klank via de computer te transformeren.
Bron: Wikipédia ↗ (fr)
